Het was een ongewoon warme dag begin oktober. De zon scheen zacht door het bladerdak, en een lichte najaarsbries streelde mijn huid terwijl ik bij de bushalte stond. De lucht voelde fris maar niet koud, en het contrast tussen de warmte van de zon en de koele wind gaf de dag iets bijzonders. Ik trok mijn trui uit, voelde de warmte op mijn huid en merkte hoe mijn bloemenjurkje zachtjes opwaaide in de wind. De lichte aanraking van de stof over mijn huid liet een tinteling achter die ik niet kon negeren.
De bus arriveerde, vertraagd en volgepakt, zoals gewoonlijk op dit tijdstip. Terwijl ik naar binnen stapte, zag ik al snel dat er nauwelijks ruimte was om te bewegen. Al snel stond ik dicht tegen een jongen aan. Hij was iets langer dan ik, met brede schouders die zich aftekenden onder zijn jas. Zijn geur — een combinatie van frisse aftershave en iets warms, misschien zijn eigen geur — hing om ons heen. Mijn blik gleed naar zijn weerspiegeling in het raam en ving kort zijn ogen. Hij glimlachte kort, bijna uitdagend.
Toen de bus een scherpe bocht maakte, verloor ik even mijn balans en leunde met mijn billen lichtjes tegen hem aan. In plaats van me terug te trekken, bleef ik even staan. Ik voelde zijn lichaam reageren, een subtiele spanning in hoe hij zijn adem inhield en zich iets naar achteren verplaatste. Een ondeugend idee schoot door mijn hoofd, en zonder er verder over na te denken, zette ik een kleine stap naar achteren. Mijn beweging bracht ons nog dichter bij elkaar. De zachte druk van zijn broek tegen mijn billen voelde verrassend goed.
Het duurde niet lang voordat ik het voelde. Een subtiele, maar onmiskenbare groei tegen me aan. Het besef stuurde een golf van opwinding door mijn lijf, en ik kon niet voorkomen dat mijn ademhaling versnelde. Zijn hand bewoog voorzichtig, alsof hij peilde of hij verder mocht gaan. Maar ik had allang besloten. Dit was mijn spel.
Ik leunde iets meer naar hem toe, genoeg om hem te laten weten dat ik dit wilde. Zijn vingers vonden mijn heup, gleden omhoog langs de rand van mijn jurk en bleven daar even hangen. De warmte van zijn hand tegen mijn huid was bijna ondraaglijk. Toen hij iets verder gleed, voelde ik hoe mijn driehoekje begon te kloppen van verlangen.
Mijn hoofd draaide iets naar hem toe, en ik ving zijn blik in de weerspiegeling van het raam. Zijn ogen waren gevuld met spanning en opwinding. Het gaf me een gevoel van controle. Mijn lippen openden zich een fractie, en ik voelde zijn hand voorzichtig onder de stof van mijn slipje glijden. Zijn vingertoppen vonden mijn lippen en kneedden ze zachtjes, verkennend. Een zachte kreun ontsnapte van mijn lippen, en ik deed geen moeite om hem te verbergen. Het geroezemoes van de bus maskeerde alles.
Hij liet zijn middelvinger langs mijn klit glijden, net lang genoeg om een golf van verlangen door mijn lichaam te sturen. Mijn benen voelden zwak, mijn hele lichaam reageerde op zijn aanraking. Zijn hand bleef daar, niet bewegend, alsof hij me eraan wilde herinneren dat dit moment van hem was. Maar het was van ons allebei.
Toen de bus mijn halte bereikte, verzamelde ik mijn moed en draaide me langzaam om. Ik bleef even voor hem staan voordat ik uitstapte, mijn ogen ontmoetten de zijne, en ik gaf hem een kleine glimlach. Zijn blik was gevuld met verlangen en triomf, een erkenning van het spel dat we hadden gespeeld. Hij gaf me een knipoog, en in dat ene gebaar voelde ik de belofte van wat had kunnen zijn.
Terwijl de bus wegreed, bleef ik nog even staan, mijn hart bonzend in mijn borst. De koele lucht bracht me terug naar de realiteit, maar de herinnering aan dat moment, de spanning die ik had geleid en gevoeld, bleef gloeien. Het was een klein avontuur, een subtiele verovering die mijn dag een vurige spanning gaf.
