Het was zo’n vakantiedag waarop we eigenlijk helemaal niets gepland hadden.
Marcel en ik zaten in de actertuin toen hij ineens voorstelde om naar het zwembad te gaan. Beetje zwemmen, beetje zonnen en vooral genieten van het uitzicht.
En met dat laatste bedoelden we natuurlijk niet alleen het zwembad.
Nog geen halfuur later lagen we naast elkaar op twee handoeken. Zonnebril op, drankje erbij en commentaar op iedere mooie vrouw die voorbijliep.
“Die bij het water,” zei Marcel.
“Veel te hoog gegrepen voor jou,” lachte ik.
Zoals altijd probeerden we elkaar af te troeven met sterke verhalen over vrouwen, dates en vakantieliefdes.
Gewoon twee vrienden onder elkaar.
Tenminste, zo begon die middag.
Want ergens tussen al dat stoere gepraat en gelach gebeurde er iets wat geen van ons beiden had zien aankomen.
Iets waardoor ik ineens met heel andere ogen naar mijn beste vriend begon te kijken.
Na een tijdje hadden we genoeg van het bakken in de zon en besloten we een rondje te lopen.
We liepen langs het terras, haalden nog iets te drinken en maakten ondertussen nog steeds opmerkingen over alles en iedereen die voorbijliep.
Toen we langs de kleedruimtes kwamen, bleef Marcel ineens staan.
“Kom,” zei hij met een grijns. “We gaan even bij de kleedhokjes kijken of daar nog wat te zien is.”
Ik begon te lachen.
“Jij bent echt niet goed.”
“Alsof jij niet nieuwsgierig bent.”
Hij liep alvast verder en keek uitdagend over zijn schouder.
Natuurlijk liep ik achter hem aan.
Op dat moment was het voor ons niet meer dan een beetje lol. Twee vrienden die elkaar aan het opjutten waren en vooral heel stoer probeerden te doen.
Geen van beiden had kunnen bedenken dat we daar juist iets zouden ontdekken wat helemaal niets te maken had met de vrouwen naar wie we de hele middag hadden gekeken.
Marcel trok ineens een leeg kleedhokje open en dook naar binnen.
“Kom,” fluisterde hij lachend. “Hiervandaan kunnen we alles goed zien.”
“Man, doe normaal,” zei ik, maar ik stapte toch achter hem aan.
Het hokje was veel kleiner dan ik had verwacht. Met z’n tweeën konden we er nauwelijks fatsoenlijk staan.
“Schuif eens op,” mompelde ik.
“Waarheen dan?” lachte Marcel.
Marcel stapte op het bankje en leunde over de rand.
“Moet je kijken,” fluisterde hij met een opgewonden stem.
Ik moest wel lachen en ging naast hem staan om ook te spieken.
Het was niet heel spectaculair. Twee vrouwen die hun badkleding aan het omwisselen waren.
Toch voelde het een beetje spannend, iets wat we eigenlijk nooit zouden moeten doen.
En misschien was het die combinatie van verboden en opwinding die maakte dat ik het ineens doorhad.
De warmte van Marcel’s lichaam vlak bij het mijne. De geur van zonnebrandolie op zijn huid.
En toen hij even opzij schoof om mij meer ruimte te geven, merkte ik dat mijn arm tegen zijn borst krasde.
Een soort vonk schoot door me.
“Ik zie ze al,” zei ik snel om iets te zeggen.
Maar in werkelijkheid keek ik stiekem naar Marcel.
Hij was nog steeds met het spioneren bezig, maar ik voelde ineens een heel andere soort interesse in hem opkomen.
Dat was gek.
“Ik ben zo fucking geil geworden,” zei Marcel opeens, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ik keek hem verbaasd aan.
“Wat zeg je?”
Hij lachte en schoof zijn zonnebril wat verder op zijn hoofd.
“Ja man, dat is toch normaal? Als je dit soort dingen ziet, dan raak je opgewonden.”
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Want ja, eigenlijk had hij gelijk. Ik voelde het ook.
Maar het was de manier waarop hij het zei die me van mijn stuk bracht.
Er was iets in zijn blik, een soort openheid die ik eerder nooit bij hem had gezien.
“Jij dus ook wel?” vroeg hij plots, en zijn ogen prikten als ze de mijne zochten.
Ik knikte, wat verward.
“Ja, een beetje wel.”
Marcel grijnsde.
“Goed, dan zijn we twee kerels met een probleem.”
Ik probeerde een beetje te lachen, maar het klonk gekunsteld.
Toen zag ik dat hij met zijn hand over zijn kruis wreef, subtiel maar duidelijk genoeg.
“Zo te zien wil die van jou ook wat kwijt,” zei hij met een grijns die half speels, half serieus was.
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
Ik wist dat we dit punt niet zouden moeten passeren, maar op dat moment voelde het ook weer heel logisch.
Zonder iets te zeggen legde ik mijn hand op mijn eigen kruis, voelde de spanning die daar opgebouwd was.
“Misschien,” zei ik, en mijn stem klonk zwaarder dan ik had verwacht.
Marcel keek me aan, en er was iets in zijn ogen wat ik nog nooit eerder had gezien.
Nieuwsgierigheid. En iets wat meer was dan dat.
Hij deed een stap naar me toe, en het kleedhokje voelde ineens nog kleiner.
“Zullen we dat probleem dan samen even oplossen?”
Ik wist dat dit het punt was waar ik ‘nee’ had moeten zeggen.
Ik keek naar hoe Marcel zijn zwembroek iets omlaag schoof en zijn hand rond zijn penis sloot.
Hij begon zichzelf langzaam af te trekken, zijn blik nog steeds op mij gericht.
Ik wist dat ik weg had moeten kijken, dat ik dit moest stoppen.
Maar ik bleef staren.
Het was alsof ik een versie van mijn beste vriend zag die ik nog nooit had gekend.
“Kom op,” zei hij zacht, zijn stem rauw van opwinding. “Ik zie dat je het ook wil.”
Ik voelde mijn eigen lichaam reageren, de drang die ik probeerde te negeren steeds sterker worden.
Toen hij van het bankje stapte en zijn hand op mijn kruis legde, wist ik dat er geen weg terug meer was.
“Laat me je helpen,” fluisterde hij.
Zijn hand vond zijn weg in mijn zwembroek en sloot zich om mijn piemel die nu volledig hard was.
Ik gaf een zachte zucht en leunde even achterover tegen de wand van het hokje.
Marcel’s vingers bewogen langzaam maar zeker, precies zoals hij het bij zichzelf had gedaan.
En het voelde… goed. Veel beter dan ik had ooit had kunnen bedenken.
“Zo,” zei hij zachtjes, alsof hij mij wilde kalmeren en tegelijkertijd opwekken.
Ik keek hem aan, mijn ogen zoekend naar een teken van twijfel bij hem.
Maar er was geen twijfel. Er was alleen maar opwinding.
“Jij ook,” zei ik bijna onhoorbaar, en legde mijn hand op zijn penis.
Hij gaf een zachte kreun en duwde zich harder in mijn hand.
We stonden daar, twee vrienden die elkaars lichamen ontdekten op een manier die we nooit hadden durven dromen.
Het was ongebruikelijk, het was spannend, en het was onweerstaanbaar.
Ik voelde hoe de spanning in me opbouwde, hoe zijn hand me steeds sneller bracht naar een climax die ik niet langer kon tegenhouden.
Marcel leek het aan te voelen, want zijn bewegingen werden krachtiger, bijna vragend.
“Samen,” fluisterde hij, en ik knikte.
Ik voelde hoe ik explodeerde in zijn hand, en tegelijkertijd voelde ik hoe hij ook kwam, warm en nat over mijn vingers.
We bleven even staan, beiden wat benauwd, onze handen nog steeds op elkaars lichamen.
Toen lachte Marcel zachtjes.
“Wel… dat was een onverwachte wending van de middag.”
Ik lachte mee, maar het klonk nerveus.
“We doen dit nooit meer,” zei ik, maar het klonk meer als een vraag dan als een stelling.
Marcel schoof zijn zwembroek weer recht en keek me aan met een grijns.
“We zullen zien,” zei hij, en liep de kleedruimte uit.
Ik volgde hem, mijn hoofd vol met vragen en mijn lichaam nog warm van wat er net was gebeurd.
Ik wist niet wat dit voor onze vriendschap betekende, maar één ding was zeker: die middag aan het zwembad zou ik nooit vergeten.
