De warmte bleef nog tussen de huizen hangen toen ik de achterdeur open liet staan.
Van die zware zomerlucht die alles trager maakt. De tuin rook naar warm hout en de planten die de hele dag zon hadden gepakt. Achterin hoorde ik krekels, ergens verderop blafte een hond kort, en vanuit een andere tuin klonk gedempt gelach. Vrijdagavond. Iedereen leek langzaam los te laten.
Ik zat onder de overkapping met mijn benen opgetrokken op de bank. Een fles rode wijn stond open op tafel, mijn telefoon naast me. Gewoon eindelijk even rust.
Toen mijn scherm oplichtte.
Mila.
“Ben je thuis?”
Ik glimlachte al voordat ik antwoord gaf. Nog geen tien seconden later hoorde ik het tuinhekje.
“Dan kom ik gewoon binnen.”
“Je weet dat aanbellen ook een optie is hè?” riep ik.
Ze verscheen op het tuinpad met die typische blik van haar. Alsof ze boos wilde zijn, maar nog niet helemaal wist op wie precies.
“Wow,” zei ik terwijl ik haar bekeek. “Wie is er overleden?”
“Bijna mijn relatie.”
Ik schoot zacht in de lach terwijl ze tegenover me neerplofte.
Pas toen ze ging zitten zag ik het echt. De spanning in haar schouders. De manier waarop ze haar kaak aanspande. Niet verdrietig. Meer… opgefokt.
Ik schonk zonder iets te vragen wijn voor haar in.
“Oké,” zei ik. “Vertel.”
Mila pakte direct haar glas vast maar nam nog geen slok.
“Ik heb Thomas betrapt.”
“Dat klinkt al gezellig.”
“Heel gezellig.”
Ze keek even weg, richting de donkere tuin.
“Ik pakte zijn telefoon terwijl hij onder de douche stond.”
Ik knikte langzaam. Dat soort zinnen eindigen zelden goed.
“En hij deed ineens heel gespannen toen ik dat deed.” Ze snoof kort. “Nou, dan ga ik natuurlijk kijken.”
“Uiteraard.”
Ik zag haar twijfelen voordat ze verderging.
“Hij zat naar foto’s van jou te kijken.”
Even bleef ik stil.
Niet omdat het me choqueerde. Eerder omdat ik direct wist welke foto’s het waarschijnlijk waren.
Instagram. Ibiza vorig jaar misschien. Of die strandfoto van een paar weken terug.
“Oké…” zei ik rustig.
“Oké?” herhaalde ze meteen.
Ik haalde één schouder op.
“Mila… mannen kijken.”
“Ja, maar dit was niet gewoon kijken.” Ze keek me strak aan. “Hij had ze opgeslagen.”
Daar moest ik bijna om lachen.
Niet gemeen. Meer omdat mannen soms zo ongelooflijk doorzichtig zijn.
Alleen lachte Mila duidelijk nog niet mee.
“Ik wilde eigenlijk boos op jou worden,” zei ze.
Nu moest ik wél lachen.
“Op mij?”
“Ja.”
“Leg me die logica eens uit.”
Ze nam eindelijk een slok wijn en zakte iets onderuit.
“Omdat jij altijd…” Ze maakte een vaag handgebaar naar me. “Nou ja. Jij bent gewoon heel erg… jou.”
Ik grijnsde.
“Dat is geen uitleg.”
“Nee, maar je weet precies wat ik bedoel.”
En dat wist ik ook.
Ik wist echt wel hoe mannen soms naar me keken. Ik deed alleen nooit alsof ik het niet doorhad. Misschien was dat het verschil.
Veel vrouwen maakten zichzelf kleiner zodra ze aandacht voelden. Alsof zichtbaar zijn iets gevaarlijks was.
Ik had dat nooit echt gehad.
De wind trok zacht door de tuin en liet Mila’s losse haren bewegen.
Ze keek me opnieuw aan. Langer dit keer.
“Het irritante is…” begon ze zachter. “Ik snap het ergens ook wel.”
Dat hoorde ik vaker dan mensen dachten.
Ik zei niks. Liet haar zelf verder praten.
“Toen ik die foto’s zag dacht ik eerst alleen maar: wat een klootzak.” Ze lachte schamper. “Maar daarna dacht ik vooral… hoe dóé jij dat eigenlijk?”
“Wat?”
“Dat iedereen altijd naar je kijkt.”
Ik nam rustig een slok wijn terwijl ik haar bleef aankijken over de rand van mijn glas heen.
“Dat doen ze niet altijd.”
“Nova.” Ze glimlachte flauwtjes. “Kom op.”
De avond voelde ineens warmer dan net.
Ik zette mijn glas neer en leunde iets naar voren.
“Wil je het echte antwoord weten?”
Ze knikte langzaam.
Ik glimlachte klein.
Mila draaide langzaam met haar vingertoppen langs de steel van haar wijnglas terwijl ze achteroverleunde in de loungeset, haar benen half onder zich getrokken, alsof ze zichzelf kleiner probeerde te maken dan ze werkelijk was, terwijl ik juist zag dat ze steeds meer ontspannen raakte sinds ze hier was binnengevallen met haar opgefokte energie en haar half ingestorte relatiecrisis.
“Het stomme is,” zei ze uiteindelijk, terwijl haar blik afdwaalde richting de donkere tuin waar de schaduwen van de planten zacht bewogen in de warme avondwind, “ik kan niet eens echt jaloers op je worden.”
Ik keek haar glimlachend aan over de rand van mijn glas heen.
“Dat klinkt bijna een beetje beledigend.”
Ze lachte kort door haar neus.
“Nee, zo bedoel ik het niet.” Ze schudde langzaam haar hoofd. “Ik bedoel meer… wij zijn al zó lang vriendinnen. Jij bent gewoon Nova. Dat is nooit anders geweest.”
Dat antwoord bleef even hangen tussen ons terwijl ergens verderop een scooter door de wijk reed en de krekels onverstoorbaar doorgingen alsof de hele wereld zich aan hun ritme moest aanpassen.
Ik glimlachte klein en keek even voor me uit.
Mila kende me nog van voordat aandacht iets ingewikkelds werd. Van vroeger, toen we nog op terrasjes zaten zonder dat mannen zich half omdraaiden als ik opstond om naar de wc te lopen. Bij haar voelde ik me nooit bekeken op die manier. Nooit alsof ik “die vrouw” was waar anderen iets van vonden.
Het gesprek ging daarna vanzelf weer verder, luchtiger ook, over Thomas en mannen in het algemeen, over hoe ongelooflijk slecht ze zijn in het verbergen van dingen terwijl ze tegelijkertijd denken dat ze briljant subtiel opereren zodra er een telefoon, een geheime map of een Instagram-account bij komt kijken.
Tot Mila ineens stilviel.
Niet abrupt, maar op zo’n manier waarop je voelt dat iemand iets nog niet helemaal durft uit te spreken.
Ze keek naar haar wijn, draaide haar glas nog eens langzaam rond en haalde toen haar schouders licht op.
“Maar…” begon ze zachter.
Ik keek haar vragend aan.
“Ik snap het ergens ook wel.”
Ik moest lachen.
“Daar zijn we weer.”
“Nee serieus.” Haar ogen kwamen weer omhoog naar die van mij, rustiger nu, eerlijker bijna. “Als ik jou zo zie op die foto’s…” Ze glimlachte flauwtjes terwijl ze haar hoofd iets schuin hield. “Die witte stringbikini laatst bijvoorbeeld…”
Ik voelde direct welke foto ze bedoelde.
Ibiza. Die ene foto aan het zwembad.
“Met die mooie billen van je…” vervolgde ze achteloos, alsof ze pas nádat ze het gezegd had besefte hoe het klonk.
Mijn adem stokte heel even.
Niet overdreven zichtbaar misschien, maar genoeg dat ik het zelf voelde.
Dat soort opmerkingen kreeg ik vaker. Van mannen. Soms van onbekenden online. Soms van iemand die net iets te lang bleef hangen met zijn blik.
Maar niet van Mila.
Niet van haar.
Ik lachte het daarom meteen weg, veel sneller dan normaal.
“Nou, jij hebt duidelijk ook iets te aandachtig naar mijn Instagram gekeken.”
Ze begon zacht mee te lachen, maar haar blik bleef opvallend lang op me rusten terwijl ze haar glas naar haar lippen bracht.
En juist daardoor bleef die opmerking hangen.
Die mooie billen van je.
Alsof mijn hoofd niet goed wist waar het die woorden moest plaatsen.
Ik stond uiteindelijk op, deels omdat ik ineens rusteloos werd van stil blijven zitten onder haar blik.
“Ik pak even wat nootjes,” zei ik luchtig terwijl ik mijn glas neerzette.
“Goed plan,” mompelde Mila.
Ik liep op blote voeten richting de openstaande achterdeur, voelde de nog warme tegels onder mijn voeten terwijl binnen de koelere lucht van het huis me tegemoet kwam. In de keuken trok ik een kastje open en begon half afwezig tussen zakken chips en nootjes te zoeken, maar eigenlijk zat mijn hoofd nog steeds bij dat ene zinnetje.
En ergens halverwege voelde ik het ineens.
Die blik.
Dat vreemde instinct waardoor je weet dat iemand naar je kijkt zonder dat je het hoeft te zien.
Heel langzaam keek ik schuin de tuin weer in.
Mila zat nog precies zoals ik haar had achtergelaten, onderuitgezakt op de bank met haar glas in haar hand, maar haar ogen waren volledig op mij gericht.
Niet vluchtig.
Niet ongemakkelijk.
Eerder… aandachtig.
Alsof ze niet meer naar mij keek als vriendin die even nootjes stond te pakken in haar keuken, maar alsof ze dezelfde foto’s opnieuw bekeek waar Thomas op betrapt was.
Mijn hart sloeg onverwacht een slag harder.
Ik pakte snel een bakje uit de kast, meer om mezelf iets te doen te geven dan omdat die nootjes me echt interesseerden, maar toen ik me weer omdraaide zat ze nog steeds naar me te kijken.
Dit keer liet haar blik zich langzaam omhoog trekken toen ze merkte dat ik haar had betrapt.
En ineens voelde die warme vrijdagavond in mijn achtertuin een stuk zwoeler dan toen ze binnenkwam.
“Ik doe nooit alsof ik niet gezien wil worden.”
“Ik heb die bikini trouwens nog gewoon liggen,” hoorde ik mezelf ineens zeggen terwijl ik het bakje nootjes op tafel zette.
Mila keek meteen op.
“Die witte?”
Ik knikte alsof het de normaalste opmerking van de wereld was, terwijl ik zelf niet eens helemaal begreep waarom ik het zei.
Misschien omdat de spanning tussen ons inmiddels zo voelbaar was geworden dat we er allebei omheen draaiden. Misschien omdat ik wilde testen of ik haar blik verkeerd had geïnterpreteerd.
Of misschien omdat een deel van mij nieuwsgierig was geworden naar waar dit heen ging.
Mila glimlachte klein terwijl ze haar glas neerzette.
“Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd.”
Ik lachte ongemakkelijk.
“Hou op hoor.”
“Nee serieus.” Ze hield haar hoofd iets schuin. “Pas hem eens.”
Dat zinnetje deed iets met me.
Niet eens alleen de woorden, maar de manier waarop ze het zei. Rustig. Bijna achteloos. Alsof ze me alle ruimte gaf om nee te zeggen, terwijl we allebei voelden dat ze hoopte dat ik het niet zou doen.
Ik voelde een vreemde mengeling van ongemak en opwinding door mijn lijf trekken.
Dit was Mila.
Mijn vriendin.
Niet zomaar iemand op een terras die flirtte na teveel wijn.
En toch zat er inmiddels iets in haar blik wat ik nog nooit eerder had gezien.
Iets onderzoekends.
Iets dat verder ging dan nieuwsgierigheid.
“Je bent gek,” mompelde ik lachend terwijl ik opstond.
“Dus je gaat hem pakken?”
Ik rolde met mijn ogen alsof ik haar belachelijk vond, maar eigenlijk voelde ik mijn hart sneller kloppen toen ik naar boven liep.
Een deel van mij probeerde nog steeds logisch te verklaren wat hier gebeurde. Misschien zocht ze bevestiging. Misschien wilde ze zichzelf testen. Misschien wilde ze gewoon begrijpen waarom haar vriend naar mij keek zoals hij deed.
Maar toen ik die witte bikini uit mijn lade haalde en de zachte stof door mijn vingers liet glijden voelde ik al dat het niet alleen daarom ging.
Ik keek even naar mezelf in de spiegel toen ik hem aantrok.
De bikini zat nog precies zoals ik wist dat hij zou zitten. Hoog op mijn heupen. Klein. Gevaarlijk weinig verhullend.
Normaal voelde ik me daar zelfverzekerd in.
Nu voelde ik vooral spanning.
Toen ik weer naar beneden liep hoorde ik Mila al zacht lachen vanuit de tuin om iets op haar telefoon, maar zodra ik de achterdeur opende viel ze stil.
Haar ogen schoten direct naar me toe.
En bleven hangen.
Heel even wist niemand iets te zeggen.
De warme avondlucht streek langs mijn huid terwijl ik daar half ongemakkelijk bleef staan onder de overkapping, ineens veel bewuster van mijn lichaam dan een paar minuten geleden.
Mila liet haar blik langzaam over me heen glijden voordat ze zacht haar lip tussen haar tanden trok.
“Oké…” zei ze bijna fluisterend. “Nu snap ik het helemaal.”
Ik lachte nerveus.
“Doe normaal.”
“Nee, echt.” Ze schudde langzaam haar hoofd terwijl ze opstond van de bank. “Als mijn vriend jou zo ziet in die bikini snap ik héél goed waarom hij vergeet hoe subtiel zijn telefoonmapjes moeten zijn.”
Ik voelde warmte naar mijn gezicht trekken terwijl ze dichterbij kwam.
Te dichtbij misschien.
Maar ik deed geen stap achteruit.
“Je ziet er echt absurd goed uit, Nova.”
Dat compliment kwam harder binnen dan ik wilde toegeven.
Misschien omdat het van haar kwam.
Misschien omdat haar blik inmiddels niets grappigs of luchtigs meer had.
Ze stond nu vlak voor me en ik voelde ineens hoe stil de tuin geworden was.
Toen legde ze haar hand op mijn heup.
Heel rustig.
Alsof ze me nog steeds de kans gaf om weg te stappen.
Maar op het moment dat haar vingers mijn huid raakten trok er een schok door mijn lijf waar ik totaal niet op voorbereid was.
Mijn adem stokte kort.
Alles voelde ineens anders.
Veel echter.
Veel gevaarlijker ook.
Mila keek direct naar mijn gezicht, alsof ze mijn reactie probeerde te lezen terwijl haar hand nog steeds op mijn heup rustte, warm en stevig genoeg dat ik hem onmogelijk kon negeren.
In haar ogen zat nu iets wat ik nog nooit eerder bij haar had gezien.
Geen grapje.
Geen baldadigheid.
Ze zocht naar toestemming.
Of misschien eerder naar een teken dat ze niet te ver ging.
Maar ik wist zelf niet eens wat ik voelde.
Ik was verward.
Opgeladen.
Nieuwsgierig.
Ergens diep vanbinnen voelde ik opwinding opkomen, puur omdat dit zó onverwacht was, zó ver buiten alles wat ik ooit tussen ons had gezien.
En toch was er tegelijkertijd twijfel.
Want dit was Mila.
En ik had nooit gedacht dat ik op deze manier tegenover haar zou staan terwijl haar hand op mijn heup lag en mijn lichaam zich ineens veel te bewust werd van elke centimeter huid die bloot was.
Ik gaf haar geen echte goedkeuring.
Maar ik stopte haar ook niet.
Ik liet het gebeuren.
Niet omdat ik zeker wist dat ik dit wilde.
Maar omdat ik het blijkbaar ook niet níét wilde.
Wie er als eerste bewoog weet ik achteraf niet eens meer.
Misschien zij.
Misschien ik.
Misschien waren we allebei allang langzaam naar elkaar toe gegleden zonder dat iemand het bewust doorhad.
Ik wist alleen nog dat haar gezicht ineens vlak voor het mijne was, zo dichtbij dat ik haar adem voelde mengen met de warme avondlucht, en dat mijn hart zó hard bonsde dat het bijna pijn deed.
Mila keek me nog één keer aan.
Zo’n blik waarin nog precies genoeg twijfel zat om me de kans te geven weg te stappen.
Maar dat deed ik niet.
Ze sloot langzaam haar ogen.
En een seconde later voelde ik haar lippen op de mijne.
Zacht eerst.
Voorzichtig bijna.
Alsof ze nog steeds niet helemaal geloofde dat dit echt gebeurde.
Mijn adem stokte direct.
Alles in mijn hoofd leek tegelijk stil te vallen terwijl ik automatisch terugkuste, eerst aarzelend, alsof mijn lichaam nog probeerde bij te benen wat er gebeurde.
Maar die twijfel hield nauwelijks stand.
Ik voelde haar mond iets verder openen, voelde haar dichter tegen me aan komen, en voordat ik het echt besefte waren we verwikkeld geraakt in een diepe, hongerige kus die totaal anders voelde dan alles wat ik ooit met haar had gedeeld.
Niet nieuwsgierig.
Niet voorzichtig.
Echt.
Alsof er al veel langer spanning tussen ons had gezeten zonder dat we het hadden uitgesproken.
Mila ging er volledig in op.
Haar linkerhand gleed stevig mijn nek in terwijl ze me dichter naar zich toetrok, en ik voelde hoe mijn hele lichaam daarop reageerde alsof er ergens een schakel omging die ik nooit eerder had aangeraakt.
Mijn vingers vonden automatisch haar middel terwijl onze lippen elkaar bleven zoeken, gulziger inmiddels, rommeliger ook, alsof geen van ons tweeën nog echt rustig nadacht.
Toen voelde ik haar andere hand.
Die eerst langs mijn zij gleed.
Langzaam.
Zelfverzekerder nu.
Tot haar vingers mijn bil vonden en zich daar stevig omheen sloten.
Een zachte schok trok door mijn lijf.
Normaal gesproken zou ik direct iets hebben gezegd. Een grap gemaakt. Afstand genomen. Iets.
Maar ik voelde me compleet betoverd door het moment.
Door haar.
Door de manier waarop ze me vasthield alsof ze me al de hele avond had willen aanraken.
Ik kón me niet losrukken.
Maar erger nog misschien…
Ik wilde het ook helemaal niet.
Sterker nog, ergens voelde ik mezelf juist steeds gretiger reageren op haar kus, alsof mijn lichaam sneller accepteerde wat er gebeurde dan mijn hoofd ooit zou kunnen bijhouden.
Mila merkte het duidelijk ook.
Ik voelde haar zacht tegen mijn lippen glimlachen terwijl haar vingers zich iets steviger in mijn heup en bil drukten, alsof dat kleine beetje overgave van mijn kant haar alleen maar moediger maakte.
En ergens diep vanbinnen wist ik dat dit het punt was waarop niets meer voelde als een onschuldige vrijdagavond met wijn in de achtertuin.
Ik voelde hoe haar lichaam steeds dichter tegen het mijne aan schoof totdat er nauwelijks nog ruimte tussen ons overbleef, alsof die warme zomeravond langzaam alles om ons heen had opgelost behalve dit ene moment, deze spanning die inmiddels door mijn hele lijf trok.
Haar handen bewogen over mijn huid met een rust die me misschien nog wel het meest van streek maakte.
Niet gehaast.
Niet onzeker.
Alsof ze precies voelde hoe ver ze kon gaan zonder dat ik me los zou trekken.
Ik voelde haar vingers langs mijn blote rug glijden, langzaam over mijn heupen, mijn buik, weer terug omhoog, terwijl haar lippen steeds opnieuw de mijne vonden in trage, diepe kussen waar ik mezelf volledig in verloor.
Mijn wangen gloeiden inmiddels fel, maar allang niet meer van schaamte.
Het was iets anders.
Alsof mijn hele lichaam langzaam wakker werd onder haar aanrakingen.
En misschien schrok ik daar nog wel het meest van.
Niet van Mila.
Niet van haar handen op mijn huid.
Maar van hoe natuurlijk het begon te voelen om me aan haar over te geven.
Haar vingers gleden langzaam verder omlaag langs mijn heupen richting de binnenkant van mijn bovenbenen, en ik voelde direct hoe mijn ademhaling onrustiger werd.
Daar vertraagde ze.
Niet uit twijfel.
Juist niet.
Meer alsof ze wilde voelen wat haar aanraking met me deed.
En ik volgde haar tempo zonder nadenken, alsof ik volledig gevangen zat in haar ritme, in haar blik, in de warmte van haar lichaam tegen het mijne aan.
Ik had me inmiddels overgegeven aan het moment zonder dat ooit bewust besloten te hebben.
Mila liet haar lippen langzaam langs mijn hals glijden terwijl haar vingers zacht over de stof van mijn bikini streken, plagend bijna, waardoor opnieuw een rilling door mijn lijf trok.
Mijn hoofd tolde.
Alles voelde intenser dan het zou moeten voelen.
Ik voelde haar adem tegen mijn huid terwijl ze me bleef aanraken, verkennend, aandachtig, alsof ze iedere reactie van mijn lichaam wilde onthouden.
En toen ik zacht naar adem hapte tegen haar schouder aan, voelde ik haar heel even glimlachen tegen mijn hals.
“Je bent zó gevoelig,” fluisterde ze zacht.
Die woorden alleen al zorgden ervoor dat mijn knieën bijna slap aanvoelden.
Ik liet mijn hoofd iets achterover zakken terwijl mijn vingers zich steviger in haar arm vastgrepen, volledig meegesleept door de spanning tussen ons, door het besef dat ik allang gestopt was met mezelf tegenhouden.
En ergens diep vanbinnen wist ik dat ik dit moment nog heel lang zou voelen, zelfs wanneer deze warme vrijdagavond straks voorbij zou zijn.
Ik voelde hoe haar lichaam steeds dichter tegen het mijne aan schoof totdat er nauwelijks nog ruimte tussen ons overbleef, alsof die warme zomeravond langzaam alles om ons heen had opgelost behalve dit ene moment, deze spanning die inmiddels door mijn hele lijf trok.
Haar handen bewogen over mijn huid met een rust die me misschien nog wel het meest van streek maakte.
Niet gehaast.
Niet onzeker.
Alsof ze precies voelde hoe ver ze kon gaan zonder dat ik me los zou trekken.
Ik voelde haar vingers langs mijn blote rug glijden, langzaam over mijn heupen, mijn buik, weer terug omhoog, terwijl haar lippen steeds opnieuw de mijne vonden in trage, diepe kussen waar ik mezelf volledig in verloor.
Mijn wangen gloeiden inmiddels fel, maar allang niet meer van schaamte.
Het was iets anders.
Alsof mijn hele lichaam langzaam wakker werd onder haar aanrakingen.
En misschien schrok ik daar nog wel het meest van.
Niet van Mila.
Niet van haar handen op mijn huid.
Maar van hoe natuurlijk het begon te voelen om me aan haar over te geven.
Haar vingers gleden langzaam verder omlaag langs mijn heupen richting de binnenkant van mijn bovenbenen, en ik voelde direct hoe mijn ademhaling onrustiger werd.
Daar vertraagde ze.
Niet uit twijfel.
Juist niet.
Meer alsof ze wilde voelen wat haar aanraking met me deed.
En ik volgde haar tempo zonder nadenken, alsof ik volledig gevangen zat in haar ritme, in haar blik, in de warmte van haar lichaam tegen het mijne aan.
Ik had me inmiddels overgegeven aan het moment zonder dat ooit bewust besloten te hebben.
Mila liet haar lippen langzaam langs mijn hals glijden terwijl haar vingers zacht over de stof van mijn bikini streken, plagend bijna, waardoor opnieuw een rilling door mijn lijf trok.
Mijn hoofd tolde.
Alles voelde intenser dan het zou moeten voelen.
Ik voelde haar adem tegen mijn huid terwijl ze me bleef aanraken, verkennend, aandachtig, alsof ze iedere reactie van mijn lichaam wilde onthouden.
Ze verkende zachtjes mijn schaamlippen, en liet haar vingers voorzichtig mijn clitoris raken.
En toen ik zacht naar adem hapte tegen haar schouder aan, voelde ik haar heel even glimlachen tegen mijn hals.
“Je bent zó gevoelig,” fluisterde ze zacht.
Die woorden alleen al zorgden ervoor dat mijn knieën bijna slap aanvoelden.
Haar vingers bleven langzaam om mijn clitoris bewegen terwijl ze me bleef aankijken alsof ze iedere verandering in mijn gezicht wilde zien.
Ik voelde hoe mijn ademhaling volledig buiten mijn controle raakte. Kleine schokken trokken door mijn buik telkens wanneer haar hand nét iets steviger bewoog, alsof ze inmiddels precies wist wat ze met me deed.
“Kijk eens hoe je reageert…” fluisterde Mila zacht tegen mijn hals.
Die woorden maakten het alleen maar erger.
Ik voelde warmte door mijn hele lichaam trekken terwijl mijn heupen zich haast vanzelf tegen haar hand begonnen aan te bewegen, iets wat me normaal direct beschaamd zou hebben gemaakt. Maar nu kon ik alleen nog denken aan hoe goed haar aanraking voelde.
Mila merkte het meteen.
Ik voelde haar glimlach tegen mijn huid terwijl haar vingers langzaam sneller begonnen te bewegen, aandachtig, plagend bijna, alsof ze genoot van iedere zachte kreun die ze uit me trok.
“Je hoeft je niet in te houden bij mij,” fluisterde ze.
Mijn knieën voelden slap.
Ik greep haar arm steviger vast terwijl mijn hoofd achterover zakte en ik mezelf volledig verloor in het gevoel van haar hand tussen mijn benen, in haar adem tegen mijn huid, in het besef dat ik allang gestopt was met nadenken over wat dit betekende.
Alles draaide alleen nog om haar.
Om de manier waarop ze me aanraakte.
Om hoe onmogelijk het inmiddels voelde om haar nog weg te duwen.
Mijn ademhaling brak in korte, zachte kreunen terwijl de spanning zich steeds verder door mijn lichaam opbouwde, sneller nu, intenser, totdat ik voelde hoe mijn hele lijf zich plotseling aanspande onder haar hand.
Ik beet hard op mijn lip om mezelf stil te houden terwijl de climax als een warme schok door me heen trok, mijn vingers zich automatisch in haar arm vastzettend terwijl ik trillend tegen haar aan bleef staan.
En zelfs daarna bleef Mila me zacht aanraken, alsof ze voelde dat ik nog steeds probeerde te begrijpen wat er net tussen ons gebeurd was.
