Het was één van die dagen geweest waarop je om half negen ’s ochtends achter je bureau gaat zitten met het idee dat je alles onder controle hebt, om vervolgens een paar uur later te ontdekken dat de dag zich daar helemaal niets van aantrekt.
Telefoontjes volgden elkaar op. Collega’s kwamen binnenlopen met vragen die niet konden wachten. Er kwamen nieuwe verzoeken binnen terwijl ik nog bezig was met de vorige. En telkens wanneer ik dacht eindelijk iets van mijn lijstje af te kunnen strepen, verscheen er alweer iets nieuws op mijn scherm.
Op dagen als deze leek het werk nooit echt af.
Misschien was dat ook wel de reden dat ik nog steeds achter mijn bureau zat terwijl de meeste collega’s al lang naar huis waren.
De klok rechtsonder in mijn scherm gaf kwart over zes aan.
Normaal gesproken was ik op dit tijdstip al onderweg naar huis.
Normaal gesproken.
Ik leunde achterover in mijn stoel en keek door het grote raam naar buiten. De zon stond nog verrassend hoog aan de hemel en wierp lange gouden strepen over de parkeerplaats. Het was één van die zeldzame warme dagen waarop iedereen het liefst buiten wilde zijn.
Al moest ik eerlijk toegeven dat ik inmiddels prima naar huis had kunnen gaan.
De laatste mail was verstuurd.
De laatste rapportage was bijgewerkt.
De rest kon wachten tot morgen.
Toch maakte ik geen enkele aanstalten om mijn computer af te sluiten.
Het idee alleen al voelde vermoeiender dan het werk zelf.
Thuis wachtte namelijk geen rust.
Thuis wachtte het volgende lijstje.
Niet op papier.
Gewoon de dingen die vanzelf ontstaan wanneer je moeder bent.
“Mama, waar zijn mijn schoenen?”
“Mama, kijk eens.”
“Mama, hij doet vervelend.”
Ik glimlachte terwijl ik mijn hoofd tegen de rugleuning liet rusten.
Soms had ik het gevoel dat ik dat woord vaker hoorde dan mijn eigen naam.
En ergens tussendoor zou mijn man vast ook nog iets nodig hebben.
Of ik nog koffie had gehaald, zoals hij gevraagd had.
Of ik nog even ergens naar wilde kijken, zoals hij gevraagd had.
Niets geks.
Niets onredelijks.
Gewoon van die kleine dingen die zich ongemerkt opstapelen totdat je aan het einde van de dag merkt dat iedereen iets van je wil.
Ik zuchtte zachtjes en keek opnieuw naar buiten.
Nee.
Nog even niet.
Voor het eerst die dag was het stil.
Geen collega’s.
Geen telefoons.
Geen kinderen.
Geen mensen die iets van me wilden.
Alleen ik.
En een gebouw dat langzaam tot rust kwam.
Dat was misschien nog wel het vreemdste van alles.
Overdag voelde deze plek als een levend organisme dat voortdurend in beweging was. Mensen liepen af en aan, deuren gingen open en dicht en vanuit iedere gang leek wel ergens een gesprek te klinken.
Maar nu…
Nu leek het alsof het gebouw zelf ademhaalde.
In de verte hoorde ik ergens een deur dichtvallen.
Verder was er niets.
Ik stond op en liep naar het raam.
Vanuit hier kon ik een groot deel van het terrein overzien. Een enkele auto reed langzaam weg. Verder leek de wereld buiten gewoon door te gaan terwijl ik hier stond, gevangen in een moment dat onverwacht prettig voelde.
Misschien moest ik toch maar naar huis gaan.
Misschien.
Maar nog niet.
Nog heel even niet.
Ik liet me weer in mijn bureaustoel zakken en draaide langzaam terug naar mijn scherm. Het document waar ik eerder nog mee bezig was stond nog open, maar mijn aandacht lag inmiddels ergens anders.
De stilte.
Misschien was het dat.
Of misschien was het het besef dat ik voor het eerst die dag nergens hoefde te zijn.
Ik pakte mijn telefoon en begon gedachteloos door mijn social media te scrollen. Foto’s van vakanties, filmpjes van katten, iemand die trots zijn nieuwe auto liet zien. Mijn duim bewoog automatisch over het scherm terwijl mijn gedachten steeds verder afdwaalden.
Na een paar minuten legde ik mijn telefoon naast mijn toetsenbord.
Ik schoof iets onderuit in mijn stoel en liet mijn hoofd tegen de rugleuning rusten.
Wat was het toch heerlijk stil.
Geen collega’s.
Geen telefoons.
Geen kinderen.
Geen vragen.
Geen verwachtingen.
Alleen het zachte gezoem van de verlichting boven mij en ergens in de verte het geluid van een deur die dichtviel.
Ik sloot mijn ogen.
Een warme rust trok langzaam door mijn lichaam terwijl ik diep ademhaalde. Voor het eerst die dag voelde het alsof ik even niets hoefde. Niet werken. Niet zorgen. Niet regelen.
Gewoon even bestaan.
Mijn blik gleed nog één keer naar de klok op mijn scherm.
Ik zou eigenlijk naar huis moeten gaan.
Maar de motivatie om op te staan was ver te zoeken.
Nog even.
Nog een paar minuten voor mezelf.
Dat mocht toch wel?
—
De spanning van de dag, de eindeloze stroom van verzoeken, het constante ‘zijn’ voor anderen – het had zich ergens diep in mij opgestapeld, een ophoping van geduld dat nu op het punt stond te breken. Ik was te geladen, te vol om nu netjes in te pakken en huiswaarts te keren naar de volgende ronde.
Mijn handen, als uit zichzelf, gleed naar mijn bovenbenen en rustte daar.
Mijn vingers volgden de naden van mijn broek, een onbewuste verkenning van mijn eigen vormen. Een ogenblik van pure, ongefilterde aanwezigheid, zonder doel, zonder verwachting.
Maar die stilte, die absolute rust, creëerde een ruimte. Een vacuüm. En in die leegte begon iets anders te groeien. Een flauw verlangen. Een herinnering aan hoe het voelde om alleen maar te voelen.
Met een zucht die bijna geen geluid maakte, bewoog mijn rechterhand van mijn been naar de sluiting van mijn broek. De klik van de knoop was het enige signaal. De rits volgde, een zacht, schrapend geluid.
Mijn vingers gleed onder de rand van mijn slipje, de huid daar warm en zacht. Het was geen bewuste beslissing meer. Het was een terugkeer naar mezelf.
Mijn vingers vonden de warme, vochtige plooien eronder. De eerste aanraking was een schok, een stroomstoot die recht door mijn hele lichaam schoot.
Ik voelde een golf van warmte door me stromen terwijl ik het ritme van mijn vingers versnelde. De spanning die de hele dag in mijn schouders en nek had gezeten, leek nu naar één punt te stromen, een drukkende, pulserende hitte tussen mijn benen.
Door de stof heen vonden mijn vingers de zachte contour van mijn lipjes, de warmte die daar al zat, al wachtte. Ik drukde iets steviger, een cirkelvormige beweging die precies de juiste plek vond. Een lichte schok trok door mijn onderlichaam, een elektrisch vonkje in de complete rust. Dit was niet iets wat ik plande; het was iets wat mijn lichaam nam.
Een overname.
Met mijn wijs- en middelvinger masseerde ik mijn clitoris, eerst langzaam en ontdekkend, dan met een vastberadenheid die de dag zelf leek te dicteren. Ik duwde mijn heupen zachtjes naar voren, ontmoette de druk van mijn eigen vingers. De gedachten aan collega’s, rapportages, en thuiskomende lijstjes vervaagden tot een onbetekenende ruis op de achtergrond. Er was alleen nog maar hier. En nu.
Ik voelde het orgasme snel naderen, een golf die zich opbouwde diep vanbinnen, een kracht die ik de hele dag al had ingeslikt.
Mijn ademhaling werd sneller, onregelmatiger. Ik duwde mijn vingers harder, recht tegen mijn klitje aan, een beweging die nu niet meer kon stoppen. Een nieuwe, diepere golf van opwinding rolde door me, overweldigend, me meesleurend. Mijn heupen stoten omhoog, een onvrijwillige, dierlijke reactie op de ontlading die zich aandiende.
En toen brak de dam.
Het was geen explosie, maar een imploderende golf. Een diepe, krampachtige golf die begon in mijn buik en zich met een kracht die me de adem benam door mijn hele lichaam verspreidde. Mijn tenen krulden zich, mijn rug boog zich in een onmogelijke boog, en voor die paar seconden was er niets. Geen kantoor, geen tijd, geen verantwoordelijkheid. Alleen de pulserende, allesverzengende leegte van een perfect orgasme.
Langzaam zakte ik terug in mijn stoel, trillend, met bonzend hart.
Ik schrok op van het geluid van stemmen op de gang.
Ver weg eerst.
Daarna dichterbij.
Twee schoonmakers waren duidelijk bezig aan hun ronde door het gebouw. Het geluid van een werkwagen en een kort gesprek galmde door de verder stille gang.
Ik opende mijn ogen en keek naar de deur van mijn kantoor.
De rust waar ik zo van had genoten was verdwenen.
De avond was verder gegaan.
De wereld ook.
Ik keek naar de klok op mijn scherm en moest zachtjes lachen.
Misschien was het inderdaad tijd om naar huis te gaan.
Ik pakte mijn telefoon van het bureau, stopte hem in mijn tas en stond op. Buiten kleurde de lucht langzaam oranje terwijl de zon zich voorbereidde op haar laatste uren van de dag.
Met één laatste blik op de lege afdeling schakelde ik mijn scherm uit.
Morgen lag er weer genoeg werk op me te wachten.
Maar morgen was morgen.
Voor nu was het genoeg geweest.
Ik pakte mijn tas, trok de deur achter me dicht en liep richting de uitgang, terwijl het geluid van de schoonmakers langzaam wegstierf achter me.
Tijd om naar huis te gaan.
