Ik weet niet precies wanneer ik erachter kwam dat uiterlijk
belangrijk was, maar waarschijnlijk eerder dan ik wil toegeven.
Op school kennen de meeste mensen me wel. Ik zit in het
eerste van de lokale Boys, sta in de spits en als ik op zondag scoor, weet
maandag op school blijkbaar de halve kantine ervan, waarbij het natuurlijk
helpt dat ik zelf ook niet bepaald mijn best doe om zoiets geheim te houden.
Je moet je eigen marketing een beetje verzorgen.
Mijn vrienden noemen me regelmatig een pretty boy, meestal
nadat ik voor de derde keer vraag of mijn haar goed zit of nog even in een
spiegel kijk voordat we ergens naar binnen gaan, maar daar kan ik prima mee
leven. Ik train vier keer per week, let op wat ik eet, ga regelmatig naar de
kapper en heb waarschijnlijk meer gezichtscrèmes in mijn badkamer staan dan
mijn moeder, want met mijn 1,68 ga ik het tenslotte niet van mijn lengte moeten
hebben en dus verzorg ik de dingen waar ik wél invloed op heb graag goed.
En meiden heb ik eigenlijk nooit echt tekort gehad,
misschien juist omdat ik het niet alleen leuk vind om met ze te flirten, maar
ook gewoon makkelijk met ze kan praten. Een echte relatie heb ik nooit gehad,
wel genoeg dingen die daar een paar weken op leken, totdat zij wilde weten wat
we nou eigenlijk waren en ik me begon af te vragen waarom iets wat gewoon leuk
was ineens zo ingewikkeld moest worden.
Volgens mijn vrienden ben ik gewoon een lul.
Kan ook.
Er is alleen één onderdeel van mijn uiterlijk waar diezelfde
vrienden wat minder vanaf weten.
“Je bent te vroeg.”
Sanne staat achter de balie van de schoonheidssalon en kijkt
me grijnzend aan.
“Er stond kwart over vier.”
“Het is tien over vier, dus je bent te vroeg.”
Ik kijk om me heen en zie tot mijn tevredenheid dat de salon
leeg is. “Kunnen we dan misschien opschieten voordat iemand me hier
ziet?”
Sanne kent me al jaren en is de enige bij wie ik dit doe.
Eens in de paar weken een gezichtsbehandeling, mijn wenkbrauwen netjes laten
maken en af en toe wat advies over wat ik thuis kan gebruiken, niet omdat ik me
ervoor schaam, maar omdat ik geen behoefte heb om de komende zes maanden in de
kleedkamer te horen dat de spits vrijdagmiddag lekker bij de
schoonheidsspecialiste heeft gelegen.
“Kom, Ronaldo,” zegt Sanne terwijl ze richting de
behandelkamer loopt. “Je prinsessenbehandeling staat klaar.”
“Als je me nog één keer prinses noemt, zoek ik een
ander.”
“Prima. Dan moet je alleen aan iemand anders uitleggen
hoe je je wenkbrauwen precies wilt.”
Kut.
Daar heeft ze een punt.
Eerlijk gezegd vind ik het zelfs heerlijk om daar te liggen,
niet alleen omdat mijn huid er daarna beter uitziet, maar vooral omdat er een
uur lang niemand iets van me wil en ik alleen mijn ogen dicht hoef te houden
terwijl Sanne ervoor zorgt dat ik er straks beter uitzie zonder dat iemand
precies kan aanwijzen wat er veranderd is.
Dat is uiteindelijk altijd het doel.
Mensen mogen best zien dat ik er goed uitzie, graag zelfs,
zolang ze maar niet zien hoeveel moeite ik ervoor doe.
Een paar weken later is het donderdagavond, mijn ouders zijn
de deur uit en mijn zus staat voor haar spiegel om zich klaar te maken voor een
avond met vriendinnen. Wanneer ik langs haar kamer loop, blijf ik in de
deuropening staan omdat ze met een klein sponsje iets onder haar ogen aan het
deppen is.
“Wat doe je daar?”
“Make-up.”
“Dat zie ik ook wel. Ik bedoel daar onder je
ogen.”
“Concealer,” zegt ze, waarna ze begint uit te
leggen dat het donkere kringen en rode plekjes minder zichtbaar maakt en, omdat
ik vragen blijf stellen, uiteindelijk bijna hardop verslag doet van alles wat
ze doet.
Foundation om haar huid egaler te maken, een beetje poeder,
iets bij haar wenkbrauwen, mascara en uiteindelijk haar lippen.
“Maar die foundation zie je bijna niet,” zeg ik
wanneer ze klaar is.
“Precies.”
Dat antwoord herken ik onmiddellijk, want het is exact
hetzelfde principe als bij Sanne: je wilt dat iemand ziet dat je er goed
uitziet, zonder dat diegene precies kan aanwijzen waarom.
Een uur later is mijn zus vertrokken en lig ik op mijn eigen
bed met mijn telefoon in mijn hand, terwijl mijn gedachten totaal niet bij mijn
scherm zitten maar bij haar kaptafel en vooral bij die concealer.
Uiteindelijk loop ik haar kamer binnen.
“Alleen die concealer,” mompel ik tegen mezelf,
alsof er iemand is aan wie ik verantwoording moet afleggen.
Ik doe een klein beetje onder één oog en zie daadwerkelijk
verschil, waardoor het natuurlijk nergens op slaat om niet ook het andere oog
te doen, en wanneer ik daarmee klaar ben staat dat flesje foundation er pal
naast.
Daarna gaat het eigenlijk sneller dan ik mezelf kan
uitleggen.
Foundation, heel voorzichtig iets aan mijn wenkbrauwen en
uiteindelijk mascara, die aanzienlijk ingewikkelder blijkt dan mijn zus het
deed lijken. Wanneer ik na een paar mislukte pogingen eindelijk tevreden ben en
naar mezelf kijk, zie ik nog steeds mijn eigen gezicht, alleen zachter, met
ogen die groter lijken en een huid die veel rustiger oogt.
Ik besluit dat het mooi geweest is en wil alles eraf halen,
totdat ik het jurkje zie dat mijn zus eerder die avond heeft afgekeurd en op
haar bed heeft gegooid.
Dat is natuurlijk iets totaal anders.
Make-up kan ik nog verklaren vanuit nieuwsgierigheid en mijn
eeuwige ijdelheid, maar een jurk aantrekken heeft weinig meer met
huidverzorging te maken, waardoor ik hem eerst alleen voor mijn lichaam houd om
te kijken wat het doet.
Het ziet er veel minder belachelijk uit dan ik had verwacht.
En juist dát maakt het erger.
“Alleen even kijken hoe het staat.”
Een paar minuten later sta ik in haar jurkje voor de spiegel
en merk ik dat het met mijn kleine, smalle bouw verrassend goed valt. Wanneer
ik vervolgens mijn wat langere haar niet zoals normaal naar achteren doe, maar
losser langs mijn gezicht laat vallen, verandert het totaalplaatje opnieuw.
Het vreemdste is niet eens dat ik daar sta.
Het vreemdste is dat ik mezelf niet uitlach.
Ik blijf kijken.
Ik zou willen zeggen dat het bij die ene donderdagavond
bleef, omdat ik er dan een mooi verhaal van zou kunnen maken over een avond
waarop mijn nieuwsgierigheid iets te ver ging.
Alleen bleef het daar niet bij.
In de maanden daarna gebeurde het steeds vaker dat ik alleen
thuis was en mezelf er al vooraf op betrapte dat ik uitrekende hoeveel tijd ik
waarschijnlijk zou hebben. Ik werd steeds handiger met make-up, ontdekte welke
kleuren bij mijn gezicht werkten, welke kleding mooi viel en hoe ik mijn haar
moest dragen, waardoor het langzaam ook minder begon te voelen alsof ik zomaar
wat spullen van mijn zus probeerde.
Er ontstond iets eigens.
Het ging niet meer alleen om wat bij míj werkte, maar steeds
meer om wat bij háár werkte.
Niet omdat ik een meisje wilde zijn, want wanneer ik op
zondag mijn voetbalshirt aantrok, met de jongens de kleedkamer in liep en
negentig minuten in de spits stond, voelde ik me net zo goed Timo als altijd en
vond ik het heerlijk om die jongen te zijn.
Maar het meisje in de spiegel werd tegelijkertijd een soort
alter ego. Niemand kende haar, niemand verwachtte iets van haar en
niemand kon bepalen hoe ze eruit hoorde te zien, waardoor ik haar helemaal zelf
kon creëren en daar steeds meer plezier in begon te krijgen.
Op een gegeven moment kocht ik mijn eerste eigen make-up en
daarna kwamen voorzichtig wat andere spullen, zodat ik niet steeds alles van
mijn zus hoefde te lenen. Wanneer het totaalplaatje vervolgens klopte, zette ik
mijn telefoon neer en maakte ik foto’s, waarbij ik ontdekte dat ik als haar
totaal anders poseerde dan als Timo.
Als Timo maakte ik mezelf breder, schouders naar achteren,
kin omhoog en vooral zorgen dat ik niet te klein leek, terwijl mijn houding als
haar juist losser werd, mijn lichaam smaller mocht lijken en mijn haar langs
mijn gezicht viel.
Sommige foto’s waren verschrikkelijk, maar andere vond ik
oprecht prachtig, niet omdat ik mezelf niet herkende, maar juist omdat ik
precies wist wie ik zag.
Dat was ik.
En tegelijkertijd was het háár.
Mijn alter ego had alleen geen naam en eigenlijk vond ik dat
prima, want ze hoefde nergens heen. Ik wilde zo niet naar school, niet met mijn
vrienden afspreken en al helemaal niet ineens de plaatselijke kroeg
binnenlopen.
Zij hoorde bij die gestolen uren waarin ik alleen was, bij
de spiegel en bij de verborgen map op mijn telefoon.
Ibiza was eigenlijk een behoorlijk impulsief idee. Het
voetbalseizoen was afgelopen, op school had ik een rustige periode en na
maanden van trainen, wedstrijden en ieder weekend ongeveer dezelfde mensen in
dezelfde kroegen had ik ontzettend veel zin om gewoon even weg te zijn.
Een paar vrienden wilden mee, maar zoals dat altijd gaat had
de één geen geld, moest de ander werken en kwam een derde niet verder dan drie
weken roepen dat hij “vanavond echt even naar tickets ging kijken”.
Dus boekte ik uiteindelijk alleen.
Een week Ibiza.
De eerste dagen deed ik precies waar ik zin in had, maar op
een middag liep ik langs een kleine boetiek en zag ik in de etalage een jurkje
waarvan ik onmiddellijk wist dat het háár fantastisch zou staan. Ik liep eerst
door, keerde na een paar meter toch om en ontdekte binnen dat het ook nog eens
in mijn maat hing.
Thuis had ik mezelf waarschijnlijk honderd redenen gegeven
om het niet te kopen, maar hier kende niemand me en zou niemand zich afvragen
waarom Timo van de Boys met een jurkje uit een winkel kwam.
Dus waarom niet?
Een kwartier later liep ik met een tasje naar buiten en toen
ik twee winkels verder ook nog een paar hakjes zag die er perfect bij pasten,
was mijn middag eigenlijk compleet ontspoord.
Terug in mijn hotel maakte ik me klaar zoals ik dat thuis
inmiddels vaker had gedaan, alleen voelde het anders met een jurkje dat ik zelf
had uitgezocht en schoenen die daadwerkelijk bij de outfit pasten. Toen ik
uiteindelijk voor de spiegel stond, was ik misschien wel trotser op het
resultaat dan ooit.
Daar was ze.
Mijn geheime alter ego, alleen dit keer niet samengesteld
uit de kledingkast van mijn zus, maar helemaal van mijzelf.
Ik maakte een paar foto’s, draaide wat voor de spiegel en
liep daarna naar het raam, waar beneden langzaam het avondleven op gang kwam.
Mensen liepen richting restaurants en bars en terwijl ik naar ze keek, ontstond
er een gedachte die thuis onmiddellijk belachelijk zou zijn geweest.
Hier kent niemand me.
Ik keek weer naar mezelf in de spiegel en ineens voelde het
bijna zonde om alles af te wassen en mijn gewone kleding weer aan te trekken.
Misschien hoefde dat ook helemaal niet.
Die avond stapte ik voor het eerst als haar mijn hotelkamer
uit.
De eerste minuten voelde iedere stap onnatuurlijk en was ik
ervan overtuigd dat iedereen naar me keek, totdat ik begon te merken dat
vrijwel niemand dat deed. De receptionist glimlachte gewoon, mensen liepen
langs me heen en tegen de tijd dat ik bij een kleine bar aankwam, begon de
spanning langzaam plaats te maken voor iets wat verdacht veel op plezier leek.
Ik bestelde een drankje en zat nog maar net aan de bar toen
een man naast me kwam staan en een gesprek begon.
Pas na een paar minuten begreep ik wat hij aan het doen was.
Hij probeerde me te versieren.
Het voelde vreemd om ineens aan deze kant van een spelletje
te staan dat ik zelf goed genoeg kende, en toen hij zei dat hij mijn jurk mooi
vond, merkte ik dat het compliment veel harder binnenkwam dan ik had verwacht.
Niet omdat ik iets van hem wilde.
Toen hij voorstelde om ergens samen te gaan zitten, bedankte
ik vriendelijk; daarvoor was dit allemaal nog veel te nieuw en eerlijk gezegd
had ik daar ook helemaal geen behoefte aan.
Maar terwijl hij terugliep naar zijn vrienden, bleef ik
glimlachend naar mijn glas kijken.
Maandenlang had alleen ik haar gezien.
Vanavond had voor het eerst een wildvreemde naar haar
gekeken zonder Timo te kennen, zonder te weten hoeveel uren er thuis voor de
spiegel aan vooraf waren gegaan en zonder enige uitleg nodig te hebben.
En blijkbaar vond hij haar mooi.
Dat was voor vanavond eigenlijk al meer dan genoeg.
Die avond, terug op mijn hotelkamer, krijg ik ineens een appje van Jordy, een van mijn beste vrienden.
Bro, het is uit 😂 Ticket naar Ibiza geboekt. Morgenmiddag ben ik er.
Ik begin te lachen. Typisch Jordy.
Hahaha lekker dan. Stuur je vlucht, haal ik je op.
Ik leg mijn telefoon weg en kijk naar het jurkje dat nog over de stoel hangt.
Vanaf morgen ben ik hier blijkbaar niet meer helemaal anoniem.
Nadat ik Jordy heb opgehaald, belanden we bij de beachclub voor het hotel en gaan de biertjes sneller dan waarschijnlijk verstandig is, vooral voor Jordy. Het ene moment vertelt hij stoere verhalen over dat hij nu eindelijk weer kan doen wat hij wil en dat er op Ibiza vrouwen genoeg rondlopen, vijf minuten later mist hij haar verschrikkelijk en weer een biertje verder was zij natuurlijk degene die veel te moeilijk deed.
Ik laat hem maar praten.
Ze waren uiteindelijk twee jaar samen geweest en blijkbaar wilde zij verder, serieuzer worden, terwijl Jordy daar naar eigen zeggen “gewoon nog niet aan toe was”.
Wanneer we later behoorlijk aangeschoten op de hotelkamer aankomen, begint hij zijn tas uit te pakken en trekt zonder te vragen een kastdeur open.
Ik zie meteen wat daar hangt.
Mijn jurkje.
Daarnaast liggen een paar van mijn make-upspullen die ik die ochtend achteloos heb laten liggen.
Jordy kijkt naar het jurkje, daarna naar de make-up en vervolgens langzaam naar mij.
Ik bereid me al voor op de opmerkingen die ik de komende tien jaar tijdens iedere stapavond ga horen, maar hij begint alleen te grijnzen.
“Nou snap ik waarom jij vrouwen altijd zo goed begrijpt.”
Ik kijk hem aan.
“Wat?”
Hij pakt zijn toilettas weer op alsof hij zojuist niets bijzonders heeft gezien.
“Je moet mij dat dan toch eens leren, man. Misschien dat ik dan ook eens normaal met een vrouw kan omgaan en het langer dan twee jaar volhoud.”
Ik begin te lachen.
En tot mijn eigen verbazing blijft het daarbij.
Die avond trek ik automatisch mijn spijkerbroek en gympen aan, waarop Jordy me vanaf het bed verbaasd aankijkt.
“Dus nu ik er ben, ga jij je ineens aanpassen? Niet relaxed, maat. Ik wil vanavond wel op stap met die dame van dat jurkje en die hakken. Ik ben tenslotte vrijgezel.”
Ik lach, maar twijfel. Alleen naar buiten gaan was spannend genoeg, met iemand erbij die mij al jaren als Timo kent voelt toch anders.
Maar goed.
“Fuck it.”
Ik trek mijn gympen weer uit en begin aan mijn make-up, terwijl ik via de spiegel zie hoe Jordy steeds mijn kant op kijkt. Niet lacherig, maar oprecht geïnteresseerd in de verandering die voor zijn ogen plaatsvindt.
Wanneer ik uiteindelijk mijn jurkje aantrek en mijn haar goed doe, schudt hij bewonderend zijn hoofd.
“Je wordt gewoon een lekker ding.”
“Hou je bek.”
“Ik meen het.”
Onderweg kijkt hij ineens opzij. “Hoe moet ik je eigenlijk noemen?”
Daar heb ik nooit over nagedacht.
“Geen idee.”
“Isabella,” zegt hij na een paar seconden. “Dat vind ik bij je passen. Naam van een knappe vrouw.”
Ik lach. “Isabella?”
“Ja, Isabella.”
En blijkbaar is dat genoeg.
Want de rest van de avond noemt hij me geen enkele keer meer Timo. We drinken, dansen en maken lol zoals we dat altijd doen, maar geen moment heb ik het gevoel dat Jordy naast zijn vriend in een jurkje loopt.
In zijn ogen ben ik die avond Isabella.
En misschien juist daardoor voel ik me voor het eerst ook echt zo.
Niet alsof Timo verdwenen is.
Maar alsof Isabella eindelijk niet meer alleen van de spiegel is.
LATER DIE NACHT
De deur van het hotel valt met een klap achter ons en valt Jordy bijna op het bed in zijn poging om zittend zijn schoenen uit te doen. Ik loop naar de kleine koelkast, pak twee flesjes water en geef hem er een, waarop hij me met een brede grijns aankijkt.
“Wat een avond, Isabella.”
Ik kijk naar hem en lach. Hij is me de hele avond zo blijven noemen, wat het een stuk makkelijker maakte om erin te blijven. Ik ga op het bed naast hem zitten en open mijn eigen fles water.
“Ja, ik denk dat we wel wat biertjes te veel hebben gehad.”
Hij grijnst en leunt dichterbij. “Oh, maar je zag er wel heerlijk uit.”
Ik knipper met mijn ogen en geef hem een speelse duw. “Bedankt, maar ik weet hoe je die bedoelt.”
Hij lacht hard. “Nee, nee, ik meen het. Ik had het niet verwacht, maar je bent een fucking knappe vrouw.”
Ik schud mijn lachend mijn hoofd en drink wat van mijn water, terwijl Jordy plotseling zijn hand op mijn knie legt.
“Mijn God, je hebt zelfs gladde benen.”
Ik kijk verbaasd naar zijn hand en dan weer naar hem, waarbij het moeilijk is om niet te merken hoe zijn vingers langzaam over mijn huid glijden.
“Jordy, wat doe je?”
Hij kijkt me vragend aan, alsof hij het zelf niet helemaal doorheeft. “Wat? Gewoon even checken hoe het voelt.”
Ik zet mijn fles water neer en probeer het serieus te houden. “Je bent dronken.”
“Misschien een beetje.”
“En je hebt net je vriendin verbroken.”
“Dat ook.”
Zijn hand blijft op mijn been en zijn ogen lopen over mijn gezicht, wat een heel vreemd gevoel geeft. Jordy is een van mijn beste vrienden, ik ken hem al jaren en ik zou nooit op hem vallen, maar op dit moment voelt het alsof hij me op een totaal nieuwe manier bekijkt en eerlijk gezegd voelt dat best prettig.
“Je bedoelt dit vast niet zo,” zeg ik, maar mijn stem klinkt minder overtuigend dan ik had gewild.
Hij leunt nog dichterbij. “Misschien wel.”
We zitten zo dicht bij elkaar dat ik kan ruiken hoeveel hij heeft gedronken en dat hij overdreven veel aftershave heeft gespoten, maar dat het er toch niet onplezierig is. Ik voel hoe zijn vingers zachtjes over mijn knie bewegen en besef dat dit moment alle grenzen opzoekt die er tussen ons bestaan.
Ik geef hem een lichte tik op zijn borst.
“Als je echt denkt dat je met dit soort zinnen een vrouw in bed krijgt, dan snap ik dat je vriendin het heeft uitgemaakt.”
Hij begint te lachen en trekt zijn hand terug.
“Misschien ben je gewoon een lastig geval.”
Ik sta op en help hem om zijn shirt over zijn hoofd te trekken en zijn broek los te maken, want ik ben er wel klaar mee. Als hij daarna in zijn boxershort op het bed ligt, wil ik hem zijn eigen kant op duwen en zelf de andere kant op kruipen, maar op precies het verkeerde moment voel ik zijn hand ineens op mijn billen, onder mijn jurkje.
Ik kijk schokkend naar beneden en daarna naar hem, maar hij heeft zijn ogen gesloten en lacht zachtjes in zichzelf, alsof hij denkt dat hij heel slim is.
“Jordy…”
“Mmm?”
Zijn hand blijft op mijn kont en knijpt zachtjes, wat door de jurk en het slipje dat ik draag verrassend goed voelbaar is.
Ik buk om hem een kus op zijn voorhoofd te geven en hem te vertellen dat het een leuke avond was, maar op precies dat moment draait hij zijn hoofd, waardoor mijn lippen in plaats van zijn voorhoofd op zijn mond belanden. Voor een fractie van een seconde overweeg ik om me terug te trekken, tot ik voel hoe zijn tong mijn lippen opzoekt en blijkbaar alles in mij zegt dat dit juist is wat ik wil.
Ik kus hem terug.
Het is een andere kus dan ik ooit heb gehad, vooral omdat ik van alles door mijn hoofd schiet wat hier niet klopt. Ik ben geen vrouw, hij is mijn vriend en ik draag een jurkje dat ik eigenlijk alleen voor de spiegel draag, maar het voelt op dit moment allemaal niet belangrijk.
Zijn hand verdwijnt nog verder onder mijn jurkje en glijdt over mijn billen, wat me een rilling bezorgt die ik niet had verwacht. Ik hoor hem zachtjes grommen in mijn mond en voel hoe zijn vingers mijn billen kneden, alsof hij me helemaal wil voelen.
“Is dit alles?” vraagt hij zachtjes tegen mijn lippen. “Loopt onze date zo af?”
Ik voel mijn hart harder slaan en haal diep adem.
“Misschien wel.”
Hij lacht zachtjes en trekt me een stukje dichterbij, waardoor zijn andere hand mijn taille vindt en zijn vingers in mijn rug zakken.
“Zou zonde zijn,” fluistert hij, terwijl zijn hand weer over mijn billen glijdt en dit keer langzaam tussen mijn benen gaat. Ik voel zijn vingers tegen mijn kruis komen en voel hoe hij tot de ontdekking komt dat er iets anders zit dan hij waarschijnlijk had verwacht, maar in plaats van dat hij zich terugtrekt, voel ik juist hoe zijn vingers de vorm van mijn lichaam volgen en mijn slipje net iets opzij schuift.
Ik kan een zucht niet onderdrukken als zijn vingers de plek vinden waar mijn eigen opwinding zich begint te tonen.
“Zo zie je,” fluistert hij. “Je bent toch wel echt een vrouw.”
Ik voel hoe hij me een stukje omdraait en hoe zijn vingers langzaam beginnen te bewegen, waarna ik mijn ogen sluit en mijn hand in het dekbed vat om me vast te houden. Ik had niet verwacht dat dit zou gebeuren en al helemaal niet dat het zo goed zou voelen.
“Jordy…”
“Ja?”
Ik open mijn ogen en kijk hem aan. “Doe het rustig aan.”
Hij glimlacht en brengt zijn mond naar de mijne.
“Zeker.”
Ik voel hoe zijn vingers langzaam meer druk uitoefenen en hoe mijn eigen lichaam reageert op iets wat ik nooit had verwacht dat ik zou voelen.
Zijn vingers blijven bewegen en ik voel mijn eigen opwinding groeien met elke seconde die voorbijgaat. Ik wil het stoppen, ik wil uitleggen dat dit gek is, dat dit niet tussen ons hoort te gebeuren, maar in plaats daarvan voel ik hoe ik mijn heupen iets naar voren beweeg en zijn vingers dieper naar binnen laat gaan.
Ik verlies het besef van wie we zijn en wat er aan de hand is.
Ik ben Isabella.
En hij wil mij.
Wanneer hij zijn hand wat verder naar achteren brengt en zijn vingers over mijn kont glijden, voel ik een soort knoop in mijn hoofd losschieten. Ik wil hem. Ik wil dat hij me als vrouw neemt, dat hij zich in mij verliest en dat hij me laat voelen dat ik voor hem echt ben.
Ik zet me op en kijk hem aan.
“Lig maar lekker.”
Hij doet wat ik zeg en kijkt me verwonderd aan terwijl ik over hem heen klim en bij mijn toilettas ga zitten. Ik pak een klein flesje olie dat ik voor mijn make-up gebruik en giet wat in mijn hand, waarna ik het achter op mijn kont smeer.
Jordy’s ogen worden groot en hij begrijpt precies wat ik van plan ben.
“Isabella…”
Ik kijk hem aan en grijns. “Zo wil je me toch, niet dan?”
Hij aarzelt geen moment en knikt, waarna ik voorzichtig boven op hem ga zitten en zijn erectie tegen mijn ingevette kont voel. Ik neem een paar seconden de tijd om het gevoel te accepteren, om te beseffen dat ik dit wil en dat het niet vreemd is, en laat me daarna langzaam over hem heen zakken.
De olie doet zijn werk en hij glijdt langzaam naar binnen, wat me een combinatie van pijn en opwinding geeft die ik nog nooit heb gevoeld. Ik hoor Jordy zachtjes kreunen en voel zijn handen op mijn heupen, die me steun geven en me tegelijkertijd stimuleren om verder te gaan.
Ik beweeg langzaam heen en weer en voel hoe mijn eigen erectie tegen zijn buik drukt, wat me nog meer opgewonden maakt. Het voelt goed om bezeten te worden, om de controle aan hem te geven en te voelen hoe hij in mij verdwijnt.
Jordy begint harder te ademen en beweegt zijn heupen mee, waardoor zijn penis dieper in mij komt en ik een soort warmte voel die door mijn hele lichaam trekt. Ik leun naar voren en kus hem, wat hij meteen beantwoordt, terwijl zijn handen mijn billen vastgrijpen en me harder tegen zich aan duwt.
“God, je bent zo fucking lekker,” fluistert hij tussen onze kussen in.
Ik glimlach en ga iets sneller bewegen, wat hem nog meer prikkelt. Ik voel zijn lichaam spannen en weet dat hij dichtbij is. Ik versnel mijn bewegingen en voel hoe hij volledig in mij verdwijnt, tot hij met een diepe grom klaarkomt en ik voel hoe zijn zaak in mij spuit.
Het idee dat hij in mij is, dat hij mij als vrouw heeft genomen, brengt me ook over de rand en voel ik hoe ik tussen ons in op zijn buik klaarkom, wat me een intense voldoening geeft.
We blijven even zo liggen, zwaar ademend en zwijgend, tot ik langzaam van hem af klim en naast hem ga liggen.
Ik lig op mijn rug en staar naar het plafond, terwijl mijn hartslag langzaam weer normaliseert. Naast me hoor ik Jordy zwaar ademen en voel ik hoe zijn lichaam nog steeds warm is.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Ik wilde dit.
Ik wilde hem.
Maar nu het voorbij is, voelt het allemaal ineens veel realer.
Vooral omdat het goed voelde.
Te goed.
Ik hoor hem zuchten en voel hoe hij op zijn zij draait en naar me kijkt.
“Fuck,” fluistert hij. “Dat was… onverwacht.”
Ik lach zachtjes en kijk ook zijn kant op.
“Ja, dat kun je wel zeggen.”
Hij grijnst en brengt een hand naar mijn gezicht, waarmee hij een losse pluk haar achter mijn oor schuift. “Je bent echt een verrassing, weet je dat?”
Ik voel een warmte in mijn buik en knipoog naar hem.
“Ik doe mijn best.”
We blijven zo liggen, naar elkaar kijkend en zwijgend, en ik voel hoe de sfeer langzaam verandert van passie naar iets wat meer op genegenheid lijkt.
