Na vijftien jaar was het voorbij.
Niet ineens. Niet met ruzie.
Het werkte al een tijdje niet meer — maar toch voelde het alsof iemand onverwacht het licht had uitgezet.
Ik wist niet waar ik naartoe moest.
Niet naar mijn moeder. Niet naar vriendinnen die me alleen maar zouden troosten terwijl ik eigenlijk niets meer wilde voelen.
Eva was altijd anders geweest. Minder drama, meer realiteit.
En haar huis straalde altijd iets uit wat ik nu nodig had: rust.
Stabiliteit.
Of misschien… gewoon een plek waar ik even mocht verdwijnen, zonder iets uit te hoeven leggen.
Ik stond met mijn jas nog aan voor het huis van Eva, mijn tas zwaar aan mijn schouder. Mijn telefoon in mijn hand, scherm zwart. Ik had haar een uur geleden geappt. Ben je thuis?
Geen antwoord. Maar ik was toch gegaan.
De stoep glom van de regen. De lucht rook naar nat asfalt en afgekoelde dag. Ik haalde diep adem en drukte op de bel.
Het duurde even.
Toen ging de deur open.
Niet Eva.
Haar vader stond in de deuropening. Iets grijzer dan ik me herinnerde. Zelfde rustige ogen. Zelfde manier van staan — niet in de weg, maar ook niet opzij.
“O,” zei ik. Meer adem dan woord. “Hoi.”
Hij keek me een fractie van een seconde langer aan dan normaal was. Niet onderzoekend. Meer… opmerkzaam.
“Miranda,” zei hij. “Kom binnen.”
Geen vraag. Geen aarzeling. Alsof het vanzelfsprekend was.
Ik stapte over de drempel en voelde meteen hoe de warmte van het huis zich om me heen sloot. Hij deed de deur achter me dicht, rustig, zonder haast. Het klikje van het slot klonk harder dan ik verwachtte.
“Eva is nog niet thuis,” zei hij. “Ze appte dat het later werd.”
“Nee, dat is… prima,” zei ik. “Ik bleef toch maar even in de buurt.”
Ik hoorde hoe dun mijn stem klonk. Alsof hij net iets te veel ruimte had gekregen.
Hij nam mijn jas aan zonder dat ik erom vroeg. Legde hem over de kapstok. Keek even naar mijn tas, toen weer naar mij.
“Zullen we even zitten?” zei hij. “Je ziet er moe uit.”
Niet gaat het?
Niet alles goed?
Gewoon dat.
Ik volgde hem de woonkamer in. Alles stond zoals ik het kende — dezelfde bank, dezelfde foto’s, dezelfde stille degelijkheid. Het voelde vreemd vertrouwd. Alsof ik hier al die jaren ongemerkt langs was gelopen.
Ik ging zitten op het puntje van de bank. Mijn knieën tegen elkaar, handen in mijn schoot. Hij bleef even staan, alsof hij me niet wilde overvallen met nabijheid.
“Koffie?” vroeg hij. “Of thee.”
“Thee,” zei ik. Te snel.
Hij knikte.
En wachtte.
Geen ‘blijf maar zitten’. Geen ‘ik pak het wel’.
Alleen dat kleine knikje, alsof hij vroeg of ik meeliep.
Ik stond op en volgde hem de keuken in.
Het voelde vreemd vertrouwd. Het geluid van de waterkoker. Het openklappen van een keukenkastje. Een houten lade die schuift. Alles was herkenbaar, maar ook nieuw — alsof ik ineens in een ander hoofdstuk was gestapt, zonder dat ik het doorhad.
“Eva is nog niet thuis,” zei hij terwijl hij een theezakje in een mok hing. “Ze appte dat het later werd.”
“Ja,” zei ik zacht. “Dat is… prima. Ik bleef gewoon even in de buurt.”
Mijn stem klonk alsof hij ergens vandaan kwam waar ik zelf niet bij kon. Te licht. Te leeg.
Hij keek niet meteen op. Hij schonk rustig het hete water in, zette de mok voor me neer op het aanrecht. Onze handen raakten elkaar heel even. Per ongeluk. Of misschien ook niet.
Hij ging tegen het aanrecht staan. Niet schuin tegenover me, niet te dichtbij. Maar precies zó dat het voelde alsof er ruimte was.
We zwegen.
Niet ongemakkelijk.
Meer… afwachtend.
“Vijftien jaar,” zei ik ineens.
Ik schrok zelf van de woorden.
“Zo lang waren we samen.”
Hij knikte langzaam. Alsof hij het wist. Alsof hij het aan mijn schouders had gezien, of aan mijn stem.
“Dat is niet niks,” zei hij.
Meer zei hij niet.
En dat was precies genoeg.
Ik keek naar de stoom die uit de mok opsteeg. Hoe het zich mengde met het stille licht van de keuken.
“Het werkte al een tijd niet meer,” zei ik zacht. “Maar toch…”
Mijn stem brak niet. Maar hij werd dunner. Eerlijker.
Hij keek me aan. Niet als vader van mijn vriendin. Niet als een buitenstaander. Maar als iemand die zag dat ik even geen verhaal meer had om me aan vast te houden.
“Blijf maar even,” zei hij.
Geen aarzeling. Geen uitleg.
En voor het eerst sinds lange tijd… geloofde ik dat.
Hij zette zijn mok neer en draaide zich naar me toe.
Zijn blik gleed heel even over mijn gezicht. Geen vraag, geen woorden. Alleen dat.
Toen sloeg hij zijn armen om me heen.
Een simpele beweging. Geen drama. Geen gepraat.
Maar iets in mij brak open.
Zijn armen waren stevig.
Steviger dan ik me herinnerde.
Ze sloten zich om me heen alsof ze me niet wilden vasthouden — maar overeind houden.
En ik liet me vasthouden.
Mijn voorhoofd tegen zijn schouder. Mijn handen — ik weet niet precies waar ik ze liet. Eén bij zijn zij, de ander losjes op zijn rug.
Hij rook naar katoen en thee en iets warms wat ik niet meteen kon benoemen.
Misschien gewoon… veiligheid.
Mijn ogen sloten zich vanzelf.
Mijn adem vertraagde.
En ineens voelde ik hoe moe ik was.
Niet fysiek. Maar in alles wat ik al die weken had vastgehouden.
Zijn borst bewoog rustig tegen de mijne. Zijn hand gleed even over mijn rug, langzaam, alsof hij me niet wilde laten schrikken.
En daar — in dat kleine moment, dat niets zei maar alles voelde —
daar gebeurde iets in mij.
Geen verliefdheid. Geen verlangen.
Maar iets wat dicht in de buurt kwam.
Het besef dat dit — deze armen, deze rust, deze zachtheid —
precies was wat ik gemist had.
Misschien al jaren.
Warm. Vertrouwd.
En gevaarlijk dichtbij iets wat ik mezelf nooit had toegestaan.
Ik weet niet precies wanneer het gebeurt.
Maar ergens, tijdens die omhelzing, dwaal ik af.
Mijn hoofd blijft tegen zijn schouder, maar mijn gedachten glijden weg.
Naar hem.
Naar hoe hij voelt. Hoe hij ruikt.
Naar hoe zijn hand zich net iets steviger sloot rond mijn rug.
En dan zie ik hem ineens anders.
Niet meer als de vader van Eva.
Maar als man.
Een man die, eerlijk is eerlijk, best knap is voor zijn leeftijd.
Zijn haar wat grijzer, ja.
Maar dat staat hem.
Zijn kaaklijn is scherp gebleven. Zijn armen gespierd — niet overdreven, maar zichtbaar.
Hij draagt een getailleerd overhemd. Lichtblauw, opgerold tot net onder zijn elleboog.
De stof trekt strak bij zijn borst, alsof zijn lichaam er nét iets te sterk voor is geworden.
Wanneer we elkaar weer loslaten, vang ik zijn blik.
Hij kijkt naar mij.
Niet mijn gezicht.
Maar naar beneden.
Zijn ogen volgen de lijn van mijn hals naar mijn sleutelbeen, naar mijn blote armen…
naar mijn benen.
Ik draag een luchtig rokje. Onschuldig, maar niet onzichtbaar.
En ik zie het — hoe zijn blik blijft hangen.
Niet schaamteloos.
Niet opzichtig.
Maar alsof hij het zelf niet helemaal doorheeft.
Alsof zijn ogen sneller zijn dan zijn bewustzijn.
En toch…
ik zie het.
Ik zie hoe hij me bekijkt.
Alsof hij vergeten is wie ik ben. Of juist —
alsof hij me voor het eerst echt ziet.
En ergens…
voelt dat goed.
Het is lang geleden dat iemand zo naar me keek.
Zonder woorden. Zonder opzet.
Maar met verlangen dat zich nét niet uitspreekt.
Ik blijf nog even staan, maar verplaats dan langzaam mijn gewicht.
Mijn heup net iets meer naar buiten.
Mijn hand naar mijn haar, alsof ik het losser wil maken.
Een kleine draai van mijn bovenlichaam.
Onschuldig.
Of in elk geval… ogenschijnlijk.
Want diep vanbinnen weet ik precies wat ik doe.
Ik geef hem iets meer om naar te kijken.
Omdat ik wil voelen dat ik nog iets uitstraal.
Omdat het me opwindt dat híj het is die kijkt.
En omdat ik ineens niet meer weet of ik hier kwam voor Eva…
of voor dit.
Ik draai me iets naar hem toe.
Mijn hand rust kort op zijn arm terwijl ik langs hem loop, luchtig, alsof het niets betekent.
Maar ik weet wat ik doe.
En ik weet dat hij het voelt.
“Ga je nog op vakantie deze zomer?” vraag ik.
Mijn toon is luchtig, bijna terloops — maar met nét dat randje.
Dat kleine tikje speelsheid.
Dat kleine suggestie van stel dat jij en ik…
Hij kijkt op.
Even weet hij niet of het een gewone vraag is.
Of dat er iets anders in zit.
Zijn ogen blijven iets langer hangen dan nodig is.
“Geen plannen nog,” zegt hij.
Ik glimlach.
Kijk hem recht aan.
“Zou zonde zijn,” zeg ik.
Mijn stem blijft licht. Maar er zit iets onder.
Een laag die hij niet helemaal kan plaatsen —
of misschien wel, maar liever negeert.
Mijn vingers raken nog één keer zijn arm, achteloos.
Of zo lijkt het.
Alsof ik steun zoek. Of balans.
Maar ik voel hoe zijn huid reageert.
Hoe zijn lichaam net iets stijver wordt, hoe zijn adem iets verandert.
Ik weet dat het voor mannen soms verwarrend is —
wanneer een vrouw zélf het spel begint.
Dus ik maak het hem makkelijk.
Of eigenlijk… onmogelijk om het te missen.
“Je ziet er goed uit trouwens,” zeg ik.
Zonder te knipogen. Zonder nadruk.
Gewoon… duidelijk genoeg.
Ik zie hoe hij slikt.
Een minieme beweging in zijn keel.
Zijn blik schiet kort naar mijn benen, dan weer naar mijn ogen.
En ik weet —
nu is het zaad geplant.
Of hij het laat groeien…
dat zie ik straks wel.
Voor nu laat ik het los.
Ik draai me langzaam om en loop naar het aanrecht, alsof ik een slok water nodig heb.
Mijn rug recht, mijn bewegingen bewust traag.
Ik voel zijn blik.
In mijn rug. Op mijn benen.
Op alles wat ik nog niet gezegd heb.
En ik glimlach.
Heel klein.
Ik hoor hem niet bewegen, maar ik voel zijn blik.
Brandend.
Alsof mijn huid warmer wordt, alleen al omdat hij kijkt.
Mijn rug nog naar hem toe, roer ik het lepeltje in mijn thee — volkomen onnodig.
Dan buig ik me iets verder naar voren om het kopje weg te zetten.
Heel bewust.
Mijn rokje trekt net een paar centimeter omhoog. Niets onthullends.
Maar precies genoeg om iets los te maken.
Want wat bijna zichtbaar is, is vaak veel spannender dan wat je al kent.
Ik hoor hem slikken.
En dat is het moment dat ik me langzaam omdraai.
Ik loop naar hem toe.
Geen haast. Geen aarzeling.
En dan, zonder iets te zeggen, sla ik mijn armen om hem heen.
“Godzijdank zijn er nog échte mannen,” fluister ik zacht tegen zijn borst.
Hij blijft een seconde verstijfd staan.
En dan voel ik zijn armen.
Stevig. Besluitvaardig.
Rondom mij.
Maar het voelt anders dan daarnet.
Geen beleefd gebaar. Geen troost.
Hij houdt me vast alsof hij vergeten was hoe dit voelde.
Ik laat mijn armen langzaam zakken.
Niet onschuldig meer.
Mijn handen rusten op zijn onderrug.
Dichter tegen zijn lichaam aan dan ik eerst had gedaan.
Mijn hoofd tegen zijn borst, mijn adem gelijkmatiger dan ik ben.
En ik voel het.
Hij kan het niet meer verbergen.
Zijn lijf verraadt hem.
Die subtiele spanning.
Die warme, groeiende aanwezigheid tussen ons in.
Zacht eerst. Dan steviger.
Hij probeert het nog in te houden — maar dat heeft geen zin meer.
Ik beweeg niet.
Niet echt.
Maar ik laat hem voelen dat ik het ook voel.
Dat ik het níet erg vind.
Sterker nog…
Dat ik het misschien wel uitgelokt heb.
Zijn lippen vinden de mijne.
Eerst zacht. Verkennend.
Alsof hij nog één keer wil checken of dit echt is.
Maar ik laat hem niet twijfelen.
Ik kus hem terug — dieper, hongeriger.
Mijn mond opent zich voor de zijne, mijn tong zoekt hem op met een vanzelfsprekendheid die me zelf verrast.
Ik voel hoe zijn lichaam tegen het mijne reageert.
Hoe de spanning die net nog tussen ons hing — ingehouden, voorzichtig — nu geen spel meer is, maar behoefte.
Mijn handen laten zijn rug los en glijden naar voren.
Langzaam. Doelgericht.
Naar de gesp van zijn broek.
Ik kijk niet op.
Ik wil zijn reactie niet zien — alleen voelen.
Mijn vinden zijn riem.
Een simpele beweging.
De knoop geeft mee.
Mijn handen bewegen beheerst, zeker.
Alsof ik dit al honderd keer heb gedaan.
De rits schuift langzaam omlaag.
Hij beweegt niet.
Ik voel het tegen mijn buik.
Mijn hand glijdt verder.
Warmte. Hardheid. Spanning onder mijn vingers.
Ik blijf hem aankijken terwijl ik hem aanraak.
Geen schaamte.
Geen haast.
Zijn handen vinden mij nu ook.
Onder mijn rokje.
Mijn billen, warm en gretig vastgepakt — maar nog steeds onderzoekend.
Alsof hij wil voelen of dit écht mag.
Ik duw mijn bekken iets naar voren.
Een antwoord zonder woorden.
“Je mag verder,” fluister ik.
En dat doet hij.
Ik draaide me langzaam om richting het aanrecht.
Mijn vingers gleden achteloos over het blad terwijl ik me licht voorover boog, mijn billen naar hem toe. Mijn rokje kroop iets omhoog over mijn rondingen.
Ik keek over mijn schouder.
Ik zag zijn lichaam achter me — warm, gespannen.
Zijn handen vonden mijn heupen, eerst voorzichtig, alsof hij zeker wilde weten dat dit echt mocht.
Met één hand hield hij mijn heup stevig vast. De ander gleed omlaag langs mijn rug, onder mijn rokje. Met een soepele beweging tilde hij het verder omhoog en duwde mijn slipje opzij.
Ik voelde hem tegen me aan.
Hard. Onmiskenbaar.
En ik?
Ik kantelde mijn bekken een fractie, alleen maar om hem beter te voelen.
Met een beheerste beweging gleed hij in me. Langzaam.
Alsof hij wilde aftasten hoe diep ik dit echt wilde.
Een zacht kreuntje ontsnapte me en ik duwde mijn billen tegen hem aan — mijn antwoord duidelijker dan woorden.
Hij hield me stevig vast en vulde me volledig. Ik hapte even naar adem toen hij begon te bewegen. Met elke stoot verloor hij zich verder aan mij, alsof terugkeren geen optie meer was.
Onze lichamen vonden elkaar moeiteloos.
Elke beweging bracht me dichter bij dat punt waar verlangen en extase samenvloeien.
Mijn ademhaling versnelde. Mijn vingers zochten steun op het koude aanrecht terwijl een opwindende mix van spanning en overgave door mijn lijf raasde.
Mijn gedachten vervaagden.
Alles draaide om het gevoel van hem diep in mij. Om de manier waarop hij me vulde. Om zijn ritme, dat onverbiddelijk werd opgevoerd.
Mijn heupen bewogen instinctief mee, zoekend naar meer — naar dat ultieme gevoel dat net buiten bereik leek.
Mijn vingertoppen werden wit terwijl ik me vastklemde aan de rand van het aanrecht. Mijn benen begonnen te trillen. Mijn kreun brak los toen ik alles liet gaan.
En dan…
Een explosie van warmte en tintelingen.
Mijn buik trok samen, mijn hele lijf golfde mee in het moment. Mijn binnenste pulseerde om hem heen, terwijl hij nog steeds diep in me was.
Hij hield me vast.
En ik voelde hoe hij diep in mij losliet.
Wanneer we samen weer ademhalen, is het alsof de tijd voorzichtig terugkeert.
We zeggen niets.
Niet omdat er niets te zeggen is — maar omdat woorden het alleen maar zouden verraden.
Ik trek mijn rokje recht. Hij doet een stap achteruit, draait zich even om, alsof hij zichzelf moet herpakken. Ik zie hoe hij zijn handen kort op het aanrecht laat rusten. Stevig. Nodig.
“Zullen we…?” zegt hij uiteindelijk, bijna neutraal.
Ik knik.
In de woonkamer gaan we tegenover elkaar zitten, met een kopje thee tussen ons in. De bank voelt ineens anders dan daarnet. Te open. Te zichtbaar. Ik zit rechtop, benen naast elkaar, mijn handen om de warme mok geklemd alsof dat me verankert in het hier en nu.
De klok tikt.
Hij neemt een slok, zet zijn kopje weer neer. Iets te precies.
Ik voel het nog in mijn lijf. Niet scherp meer, maar diep. Alsof mijn lichaam dit moment weigert los te laten, ook al doet mijn hoofd verwoede pogingen om weer “normaal” te zijn.
“Eva appte dat ze onderweg is,” zegt hij.
“Oké,” antwoord ik. Mijn stem klinkt rustiger dan ik me voel.
We kijken niet naar elkaar.
En juist daardoor voel ik hem overal.
Elke kleine beweging. Elke ademhaling.
De wetenschap dat we straks gewoon naast haar zullen zitten — alsof er niets is gebeurd.
Alsof er geen grens is overschreden die niet meer ongedaan te maken is.
De voordeur blijft stil.
En in die stilte — met thee die langzaam afkoelt en lichamen die nog natrillen —
besef ik iets wat me tegelijkertijd kalmeert en onrustig maakt:
Dit moment is voorbij.
Maar dit gevoel…
dat blijft.
