Het is niet dat ik iets tekortkom.
Ik heb een leuke baan. Ik ben getrouwd met mijn jeugdliefde. Lieve kinderen. Een leven waar weinig mensen iets op aan te merken zouden hebben. Zelfs mijn seksleven is… oké. Niet slecht. Niet spannend. Gewoon oké-ish.
En toch knaagt er iets.
Geen gemis dat ik kan aanwijzen, geen concreet verlangen waar ik een naam aan kan geven. Meer een gevoel. Alsof er ergens onderweg iets is blijven liggen wat van mij was.
Vandaag ben ik eerder klaar met werken. Het huis is stil. Ik besluit wat op te ruimen — een nutteloze poging om ook mijn hoofd op orde te krijgen. Terwijl ik door het huis beweeg, pak ik gedachteloos mijn telefoon. Oude foto’s. Jaren geleden.
Ik zie mezelf terug zoals ik was toen ik nog regelmatig ging stappen. Kort rokje. Blote benen. Een glas in mijn hand. Lachend. Dansend. Soms met één man, soms met meerdere. Soms met iemand van wie ik de naam alweer vergeten ben. Soms niet eens een man.
Het waren geen verstandige keuzes. Maar ze waren wél leuk.
Spannend. Onbezonnen. Vrij.
Was de wereld toen minder preuts?
Of ben ik gewoon ouder geworden — en weiger ik dat hardop toe te geven?
Mijn gedachten dwalen af. Naar vrijpartijen die nergens op sloegen, maar alles betekenden. Naar handen op plekken waar ze eigenlijk niet hoorden. Naar situaties waarin betrapt worden net zo opwindend was als het aanraken zelf. Toen maakte het niet uit. Toen was het spel.
Nu zijn het herinneringen. Mooie herinneringen.
Ik merk dat mijn lichaam anders reageert dan mijn hoofd wil toegeven. Een warmte. Een spanning. Vooral wanneer ik in de kledingkast bezig ben en mijn hand blijft hangen bij een topje dat ik al jaren niet gedragen heb. Een topje waarin ik me altijd… gevaarlijk voelde. Met het bijpassende rokje eronder.
Ik aarzel nauwelijks. Trek het aan.
Tot mijn eigen verrassing zit het nog steeds goed. Beter zelfs dan ik had verwacht. Het sporten. Het opletten. Het heeft iets gedaan. Ik draai een beetje voor de spiegel. Bekijk mezelf. Niet zoals anderen mij zien — maar zoals ík mezelf voel.
Sexy.
Ik loop terug naar de kast en haal zonder nadenken mijn spannendste lingeriesetje tevoorschijn. Stof die herinneringen draagt. Gevoelens. Rollen die ik ooit moeiteloos aannam.
Even sta ik daar.
En voor het eerst in lange tijd voel ik haar weer.
Die vrouw van vierentwintig.
Vlak voor ze de deur uitging.
Niet op zoek naar liefde.
Maar naar het gevoel dat ze leefde.
En ik vraag me af — zonder het hardop te durven zeggen —
of ze echt verdwenen is.
Of dat ik haar gewoon te lang heb genegeerd.
—
Ik sta voor de spiegel.
Het licht in de slaapkamer is zacht, genadig. Ik bekijk mezelf zoals ik dat zelden nog doe — niet vluchtig, maar echt. Mijn schouders. Mijn hals. De manier waarop het topje mijn lichaam volgt. Niet jong. Niet oud. Gewoon… vrouw.
Ik draai een beetje, trek het stof recht. Vraag me af wanneer ik mezelf voor het laatst zo bewust heb aangekeken. Niet als moeder. Niet als partner. Maar als iemand die gezien wíl worden.
Op dat moment licht mijn telefoon op.
Sabrina:
“Ik ben in de stad. Ga je mee een hapje eten? Daarna nog een borrel?”
Ik glimlach zonder het te willen.
Alsof de vraag niet zomaar komt. Alsof iets in mij haar al vooruit was.
Ik blijf nog even staan.
Voor de spiegel.
Met mijn telefoon in mijn hand.
En dat oude, vertrouwde gevoel in mijn buik dat fluistert: dit is hoe het begint.
Ik app mijn vriend:
“Ik ga vanavond met Sabrina een hapje eten in de stad. De kids zijn bij jouw moeder.”
Zijn antwoord komt vrijwel direct.
“Veel plezier! En doe geen dingen die ik ook niet zou doen.”
Ik glimlach.
Die zin kan twee kanten op. En dat weet hij ook.
We spreken af bij ons favoriete tapasrestaurant. Klein. Intiem. Zo’n tentje waar het nooit echt druk is, maar waar de cocktails gevaarlijk goed zijn. We bestellen zonder aarzelen. Nog voor het voorgerecht op tafel staat, is mijn glas al leeg. En even later nog één.
We praten over vroeger. Over stappen. Over nachten die te laat eindigden en ochtenden die te vroeg begonnen. Over hoe zorgeloos alles leek, terwijl we toen eigenlijk nergens grip op hadden.
Sabrina is weer vrijgezel. Na een lange relatie. Twee kinderen.
Zij — die vroeger de losbol van de groep was. De eerste die met iemand samen ging. Waar iedereen verbaasd over was dat juist zíj zich had vastgelegd.
Halverwege haar tweede cocktail valt er even een stilte.
Dan zegt ze het.
Hij was te bezitterig.
Ze voelde zich opgesloten. Niet gezien — maar gecontroleerd. Ze miste het gevoel dat ze begeerd werd. Dat iemand haar wilde, zonder voorwaarden. Zonder claim.
Ik herken het meer dan ik wil toegeven.
Tegen elf uur hebben we genoeg gegeten. Onze stemmen zijn harder geworden. Onze lichamen losser. Aan het tafeltje naast ons zit een groep mannen — duidelijk op teamuitje. Er wordt gelachen, gegluurd, geproost. Eerst terloops. Dan steeds minder subtiel.
Er ontstaat vanzelf een gesprek. Onschuldig. Flauwe grappen. Oogcontact dat nét iets te lang blijft hangen.
En dan gebeurt het moment waarop ik normaal gesproken zou zeggen: “Zullen we maar gaan?”
Maar deze keer doen we dat niet.
We kijken elkaar aan. Sabrina en ik.
En zonder het uit te spreken weten we het allebei.
Nog één drankje.
In een café iets verderop.
Met z’n tienen.
Zij met z’n achten.
Wij met z’n tweeën.
Ik trek mijn jasje aan, voel hoe mijn rokje me bij elke stap herinnert aan wie ik ooit was — en misschien nog steeds ben.
En ergens, heel diep vanbinnen, besef ik:
dit is precies hoe het vroeger begon.
—
Ze zijn met z’n achten.
Drie mannen die ouder zijn — zelfverzekerd op routine.
Twee jongere gasten die nog denken dat bravoure hetzelfde is als aantrekkingskracht.
De rest ergens rond onze leeftijd, gevangen tussen weten wat ze doen en hopen dat het nog werkt.
In het café staat de muziek hard genoeg om gesprekken te negeren. Perfect. Niemand hoeft slim te zijn. Niemand hoeft indruk te maken met woorden.
Mijn lichaam neemt het over voordat ik er erg in heb.
Mijn heupen bewegen op het ritme, vanzelf, zoals vroeger. Niet overdreven. Niet gespeeld. Gewoon… vertrouwd. Alsof ik nooit anders heb gedaan.
Ik zie ze kijken.
Allemaal op dezelfde manier.
Voorzichtig. Afwachtend.
Half verscholen achter een glas bier, stoere praatjes mompelend naar elkaar — alsof ze elkaar moeten overtuigen van hun eigen lef.
Ze doen wat mannen altijd doen in zo’n setting:
even niet kijken.
dan toch weer.
alsof ze bang zijn betrapt te worden — niet door ons, maar door zichzelf.
Sabrina vangt mijn blik.
Een kleine glimlach.
Alsof ze denkt: kijk ze eens.
En ik weet het weer.
Niet omdat ze naar míj kijken.
Maar omdat ík bepaal hoe lang
—
Ik stap tussen de mannen in.
Vrijwel meteen voel ik het kantelen. Het luchtige plagen maakt plaats voor iets anders. Machogedrag dat langzaam de overhand krijgt. Schouders die zich rechter zetten. Blikken die elkaar kort aftasten, alsof ze onderling bepalen wie hier recht van spreken heeft.
Alsof we weer vierentwintig zijn.
Ik beweeg al dansend tussen hen door. Geen haast. Geen doel. Mijn heupen volgen de muziek, soepel, vanzelfsprekend. Ik voel hoe hun ogen aan me blijven hangen — niet schaamteloos, maar hongerig ingehouden. Alsof ze zichzelf toestemming moeten geven om te kijken.
En ik geniet ervan.
Dit is de eerste keer in jaren dat ik me zo gewild voel. Niet gezien omdat het hoort. Niet aangeraakt uit gewoonte. Maar begeerd. Echt.
Ik weet ook hoe lastig het tegenwoordig voor mannen is om contact te maken. Hoe voorzichtig alles is geworden. Dus ik help ze een beetje. Stap dichterbij. Laat mijn heupen iets meer spreken dan mijn woorden ooit zouden doen. Niet smekend. Uitdagend.
Een uitnodiging zonder belofte.
Ik voel hoe één van hen het niet langer kan laten. Zijn handen vinden mijn heupen. Eerst aftastend. Dan zekerder. Hij beweegt met me mee, zoekt mijn ritme. Ik laat het toe. Bewust.
Ik plaats mijn billen zorgvuldig tegen zijn heupen en dans verder. Niet omdat hij het vraagt — maar omdat ík het wil. Omdat ik voel wat het met hem doet. En met mij.
De rest kijkt toe.
En ik weet: dit spel is nog maar net begonnen.
Het is alsof er iets verschuift.
Alsof het mag.
Alsof het ijs niet alleen gebroken is, maar verdwenen.
De volgende man sluit aan. Zonder woorden. Hij beweegt mee, vangt mijn ritme op alsof hij er al die tijd al op wachtte. Ook zijn hand vindt mijn heupen — zorgvuldig, bijna beleefd. Geen gretigheid. Geen grens die overschreden wordt.
Nog niet.
Alles blijft netjes.
Te netjes.
En juist dát maakt het zo intens.
Ik voel hoe mijn lichaam reageert op die beheersing. Op die spanning tussen willen en durven. Ik beweeg iets langzamer nu. Dieper in mijn heupen. Laat mijn rug iets losser worden. Niet om aangeraakt te worden — maar om te testen.
Hoe ver durven zij te gaan?
En misschien nog belangrijker: hoe ver durf ík te gaan?
Ik voel het overal. In mijn buik. In mijn benen. In de manier waarop mijn adem net iets hoger zit dan normaal. Dit is geen herinnering meer. Geen terugblik op vroeger.
Dit is nu.
Ik weet dat ik meer wil. Niet per se handen. Niet per se aanraking. Maar het gevoel dat alles open ligt. Dat dit spel nog maar net begonnen is — en dat niemand hier precies weet wie straks de eerste stap zet.
En dat besef alleen al…
is bijna genoeg.
—
Ik trek me langzaam terug uit de kring.
Niet abrupt. Niet duidelijk.
Meer een verschuiving dan een vertrek.
En ik voel het meteen.
Hij komt achter me aan.
Nog steeds dansend. Alsof hij elk moment kan doen alsof het toeval is. Alsof hij zichzelf die uitweg nodig heeft. Dat maakt het alleen maar spannender.
Het besef dat híj mij volgt — niet andersom — stuurt een warme golf door mijn lijf. Niet omdat hij dichtbij is, maar omdat hij kiest. Omdat hij durft.
Hij blijft voorzichtig. Bewust.
Zijn hand zoekt, tast af, leest mijn lichaam beter dan woorden ooit zouden kunnen. Geen gretigheid. Geen haast. Alleen aandacht.
Ik laat mijn heupen spreken. Kleine, subtiele bewegingen. Net genoeg. Een fractie langzamer. Een fractie dichterbij. Geen uitnodiging die hardop wordt uitgesproken — maar wel begrepen.
Zijn hand verschuift.
Niet plotseling. Niet grensoverschrijdend.
Maar verder dan daarvoor.
En ik laat het toe.
Ik voel hoe de spanning zich ophoopt in alles wat níet gebeurt. Hoe dit moment groter wordt dan aanraking alleen. Dit is geen herinnering aan vroeger. Dit is geen spelletje om later om te lachen.
Dit is het besef dat ik hier sta.
Dat ik kies.
Dat ik voel hoe graag ik meer wil.
En terwijl de muziek alles overstemt, weet ik één ding zeker:
—
Hij draait zich los van me en loopt richting het herentoilet.
Geen aarzeling. Geen blik om te checken of ik volg.
Ik doe dat wel.
De deur valt achter ons dicht en meteen verandert alles. Het gedempte geluid van de muziek. De nauwe ruimte. De wetenschap dat dit niet de plek is waar je blijft hangen — maar wel waar grenzen vervagen.
Hij draait zich naar me toe voordat ik iets kan zeggen. Zijn handen vinden mijn middel, steviger nu. Minder voorzichtig. Alsof het moment op de dansvloer eindelijk zijn vervolg krijgt.
Ik trek hem naar me toe en kus hem opnieuw. Dieper. Hongeriger. Ik voel hoe zijn lichaam tegen het mijne reageert, hoe de spanning die we net nog deelden nu geen spel meer is maar behoefte.
Mijn hand glijdt onder zijn blouse. Zijn adem stokt even.
Dit is geen twijfel meer. Dit is eem keuze
Zijn hand blijft waar hij is.
De ruimte voelt te klein. Te dichtbij.
Ik trek hem mee, dieper het toilet in, weg van de deur — weg van de wereld daarbuiten.
Wat daarna gebeurt, gebeurt niet meer op muziek.
Niet meer op tempo.
Alleen op ademhaling.
En verlangen dat zich al de hele avond heeft opgebouwd.
Met een vloeiende beweging maak ik de knoop van zijn jeans los en trok de rits tergend langzaam naar beneden. mijn hand gleed over zijn lengte, ik voelde hoe een golf van spanning zich door mijn lichaam verspreidde.
Zijn vingers vonden hun weg onder mijn rokje, en ik voelde hoe hij verder ging. Zijn aanraking was nu minder voorzichtig, en ik voelde de spanning in mijn lichaam zich opbouwen. Toen hij eindelijk mijn klit bereikte en zijn duim cirkelend begon te bewegen, schokte een golf van genot door me heen. Mijn ademhaling stokte even, mijn lichaam boog zich als vanzelf naar zijn hand toe, smachtend naar meer. Ik kreunde zachtjes, mijn hand gleed van zijn borst naar zijn nek, en ik trok hem dichter naar me toe. Zijn onzekerheid leek te verdwijnen, vervangen door een hongerige vastberadenheid die ik zowel voelde als hoorde in zijn ademhaling.
Ik leunde met mijn rug tegen de muur van de krappe ruimte, mijn handen vonden zijn borst en gleden omlaag, mijn vingers trillend van verlangen en zijn broek naar beneden. Zijn harde lengte drukte tegen me aan, en een golf van hitte trok door me heen.
Met een soepele beweging gleed hij in me, zijn handen stevig om mijn heupen terwijl hij me tegen de muur ondersteunde. Ik hapte naar adem, de intensiteit van zijn diepte overspoelde me. Mijn lichaam opende zich volledig voor hem, mijn nagels vonden grip op zijn schouders terwijl ik hem dieper naar me toe trok. Ik voelde hoe hij zich volledig aan het moment overgaf, hoe hij zich met elke diepe stoot verder in mij verloor.
Hij greep mijn heupen, hield me vast terwijl hij zich in een stevig ritme tegen me aan bewoog. Elke stoot was hard, doordacht, bedoeld om me precies daar te raken waar ik hem het meeste voelde. Ik voelde de spanning in mijn onderbuik groeien, het genot golfde in steeds grotere golven over me heen terwijl hij zijn bewegingen intenser maakte. Mijn hele lichaam spande zich aan, mijn adem stokte en ik voelde hoe de climax me overspoelde, alles om me heen vervaagde tot niets meer dan dit moment. Mijn spieren trokken zich om hem samen, en hij kreunde diep terwijl hij zich volledig aan me overgaf.
Wanneer ik het toilet weer uitkom, staat Sabrina aan de bar.
Ze kijkt op. Eén blik is genoeg.
Geen vragen.
Geen oordeel.
Alleen een kleine glimlach.
Een die zegt: ik zag het al — en het is goed zo.
Ze heft haar glas heel even, bijna onopvallend.
Alsof ze een keuze bekrachtigt die al lang in de lucht hing.
Thuis kruip ik naast mijn vriend in bed. Zijn lichaam voelt vertrouwd, warm. Ik geef hem een kus — niet uit gewoonte, maar omdat ik dat wil.
Ik voel geen afstand.
Wat ik voel, is ruimte.
Dit was overspel, ja.
Maar het was ook het eerste moment in jaren dat ik me echt gewild voelde. Begeerd. Niet omdat het moest, maar omdat iemand het niet kon laten.
Morgen ga ik eerlijk tegen hem zijn.
Niet om iets kapot te maken — maar omdat ik mezelf niet meer wil verbergen.
Dit was geen einde.
Dit was een begin.
